าทิ้งทั้งหมดเนื่องจากมันมีกลิ่นแรง เจ้าก็รู้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะรู้วิธีทำความสะอาดอย่างเช่นเจ้า แต่ไม่แน่ว่านับจากวันพรุ่งชาวบ้านไหลชุนอาจจะไปขอซื้อสิ่งเหล่านี้จากพ่อค้าหมูก็ได้” หยูเจียงตอบลูกน้อยตรงไปตรงมา“ถ้าเป็นเช่นนั้นได้ก็ดีเจ้าค่ะ ในเมื่อของมันกินได้ก็ควรกินดีกว่าทิ้ง” อันอันไม่ได้นึกเสียดายสิ่งที่นางสอนออกไป เพราะการทำเงินยังมีอีกหลายวิธี“ลูกรักเจ้าไม่เสียดายสิ่งที่บอกชาวบ้านไปหรือ”คำถามของหยวนฟานก็ทำให้ทั้งพ่อ และย่ามองเด็กหญิงด้วยความอยากรู้เช่นกัน“ไม่เจ้าค่ะ ข้าอยากให้พวกเขามีชีวิตที่ดี พวกท่านไม่เห็นด้วยหรือเจ้าคะ” เด็กหญิงตอบตามตรงก่อนย้อนถามคนในครอบครัวออกมาอย่างไร้เดียงสา227
“เหตุใดจะไม่เห็นด้วยกันล่ะ ในเมื่อสิ่งที่เจ้าทำนั้นเป็นเรื่องดี” หญิงชราพูดพลางเอามือลูบผมยาวดำดุจนํ้าหมึกของหลานตัวน้อยไปด้วย“ท่านพ่อ ข้ายังมีเรื่องถามท่านอีก หากท่านสร้างสำนักศึกษา ท่านก็จำต้องให้คนสร้างโต๊ะเรียน และรวมถึงยังต้องซื้อหมึกกับกระดาษด้วยใช่หรือไม่ ท่านได้คิดไหมว่าจะต้องจ่ายอีกเท่าไหร่” ซึ่งคำถามนี้ทำให้หญิงต่างวัยภายในบ้านมองมาทางหยูเจียงเป็นทางเดียว“ค่าลองคิดดูคร่าว ๆ แล้วน่าจะต้องจ่ายเพิ่มอีกสามร้อยตำลึง เพราะกระดาษกับหมึกชุดพู่กันของที่นี่ราคาแพงมาก”สิ้นคำตอบของเขาก็เกิดความเงียบขึ้นในบัดดลหนิงอันนิ่งงันกับสิ่งที่ได้ยิน ‘กุยเฮยครอบครัวข้าถึงคราวถังแตกของจริงแล้วละ’ เด็กหญิงรีบสื่
