พี่สะใภ้ ท่านป้า ท่านย่าใหญ่ขอรับ” คำเรียกขานและการกระทำที่จริงใจของพวกเขาทำให้หญิงชรารู้สึกตื้นตันเป็นอย่างยิ่งเนื่องจากนางกับผู้เป็นบุตรได้สิ้นไร้ญาติมิตรมานานแล้ว“กวนมามา ไปนำกล่องเครื่องประดับของข้าออกมา”เสียงแหบพร่าของหญิงชราเต็มไปด้วยความยินดี“พี่สะใภ้ท่านจะทำสิ่งใด พวกเราหาได้อยากได้สิ่งของจากท่าน” อานซือเป็นผู้เอ่ยแย้งสีหน้าแสดงความลำบากใจหญิงแซ่กวนไปไม่นานนางก็เดินกลับมา พร้อมกับในมือมีกล่องเครื่องประดับทำจากไม้ลํ้าค่าแซมด้วยสีทองขนาดเท่าสองฝ่ามือตนหญิงรับใช้อาวุโสมอบกล่องนั้นให้ผู้เป็นนายอย่างนอบน้อม หญิงผู้เฒ่าครอบครัวหยูจึงได้เปิดฝากล่องนั้น นางตัดสินใจหยิบกำไลหยกสีเขียวใสวงใหญ่ออกมาส่งให้ลี่หม่าน“นี่เป็นประเพณี ในเมื่อข้าเป็นพี่สะใภ้ของเจ้า ก็ถือว่าเป็นผู้อาวุโสของบ้าน ดังนั้นข้าให้พวกเจ้าก็จงรับไว้เถอะ” นํ้าเสียงของนางเต็มไปด้วยความอ่อนโยน234
ลี่หม่านพยามยามปฏิเสธแววตาปราศจากความโลภ“แต่มันดูมีราคาเกินไปนะเจ้าคะ ข้าเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา”“อานซือท่านรับเอาไว้เถอะ ไม่อย่างนั้นจะถือว่าท่านดูถูกฮูหยินผู้เฒ่าของเรานะเจ้าคะ” กวนมามาพูดขึ้นทั้งนํ้าเสียงและสีหน้ามีแววจริงจัง“ไม่เลย ข้าจะดูถูกพี่สะใภ้ได้อย่างไร ข้ารับแล้วเจ้าคะ”ภรรยาของอานไท่รีบรับกำไลหยกมาทันทีสองนายบ่าวจึงได้ลอบส่งยิ้มให้แก่กัน “ส่วนเจ้าทั้งสองข้าให้เป็นปิ่น จงอย่าปฏิเสธเหมือนแม่สามีของเจ้าล่ะ” นํ้าเสียงอันเข
