สาม น้องสี่ พวกเจ้าไม่ต้องช่วยหรอกแค่นี้ข้าทั้งสองทำได้สบาย” มู่เทาเอ่ยปากห้ามเจ้าตัวเล็กสองคนที่กำลังทำท่าจะโกยดินใส่ตะกร้าของตนบ้าง
ส่วนอันอันนะเหรอนางเดินไปทางริมตลิ่งเพื่อสำรวจในนํ้าว่ามีสิ่งใดพอจะเก็บกลับไปได้บ้างยังไงล่ะ (เรื่องกินเรื่องใหญ่)นี่คือคติของนางแม้ว่าช่วงนี้จะเป็นฤดูหนาวแต่นํ้ายังไม่ถึงกับเป็นนํ้าแข็งเนื่องจากสภาพอากาศของเมืองนี้ไม่ได้มีหิมะตกทุกปีเช่นเมืองหลวง “โอ้มีกุ้งด้วย พวกเจ้าหนาวกันใช่หรือไม่ ถ้าอย่างนั้นจงมาเป็นอาหารของอันอันเสียเถิด” หารู้ไม่ว่าคำพูดของนางยิ่งทำให้กุ้งนํ้าจืดเหล่านั้นตัวสั่นมากกว่าเดิมเร็วเท่าความคิด เด็กหญิงจึงได้ขุดหลุมข้างลำธารทันทีการกระทำของเธอได้เรียกความสนใจจากศิษย์พี่ตัวน้อยทั้งสองผู้ที่กำลังเดินมาอย่างงุนงง‘กุยเฮยเจ้าช่วยสั่งให้กุ้ง ปลา ว่ายเข้ามาในหลุมที่ข้าขุดทีเอาให้เต็มเลยนะข้าจะกินกุ้งย่าง ปลาเผาแค่คิดก็นํ้าลายสอแล้วอิอิ’ เจ้าตัวน้อยรีบสั่งคู่หูทันที194
‘เจ้าต้องทำให้ข้ากินด้วยนะ ห้ามลืม’ กุยเฮยผู้ติดใจในรสชาติอาหารของเด็กหญิงรีบกล่าวท้วงในขณะเดียวกันก็จัดการทำตามคำสั่งไปด้วยแต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อเจ้าตัวน้อยยังควบคุมพลังได้ไม่ชำนาญเนื่องจากถูกจองจำมายาวนานเกินไปเสียงสวบสาบดังขึ้นอยู่ในพงป่ารอบบริเวณ ที่เด็กทั้งห้าอยู่จือฉีกับมู่เทารู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลทันที“ศิษย์น้องพวกเจ้ารีบปีนขึ้นต้นไม้ไปก่อน เร็ว
