ะได้หนังสือไถ่ตัวแล้วก็ตาม ทว่าพวกเขาทั้งหมดก็ยังคิดว่าครอบครัวหยูยังคงเป็นนายของตนอยู่ดีภรรยาของหยูเจียงกับแม่ของเขาเองก็อยากจะช่วยเหลือด้วยเช่นกัน แต่เนื่องจากกลิ่นคาวจากเครื่องในแรงเกินไปทำให้หยวนฟานอาเจียนออกมาไม่หยุด169
“หยูซื่อ[1]ข้าว่าเจ้าอยู่แต่ด้านในเถอะ หาไม่ข้าเกรงว่าเจ้าจะเป็นลมเป็นแล้งรวมถึงพี่สาวด้วย” ภรรยาของอานไท่กล่าวอย่างหวังดีแกมเป็นห่วงคนท้องคนไส้และหญิงรุ่นพี่ผู้มาจากเมืองหลวง“ข้าเห็นด้วยที่จะให้ฟานเอ๋อร์อยู่ในเรือน เนื่องจากนางกำลังตั้งครรภ์ ส่วนตัวข้านั้นเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงแม้ข้าจะไปอยู่เมืองหลวงมานาน ทว่าพื้นเพก็มาจากชนบทเช่นกันมีงานใดบ้างที่ข้าไม่เคยทำ” หญิงสูงวัยยอมรับความหวังดีเรื่องของลูกสะใภ้ส่วนตัวนางนั้นยังคิดจะออกไปช่วยเหลือพวกเขาอยู่ดี“ถ้าเช่นนั้นก็ตามใจท่านเถอะ” หญิงรุ่นน้องกล่าวอย่างจำยอมในความดื้อของหญิงรุ่นพี่ด้านนอกนั้น ในคราแรกทุกคนต่างรู้สึกแคลงใจเล็กน้อยที่หยูเจียงยอมให้ผู้เป็นบุตรสาวกล่าวถึงวิธีการจัดการกับของสกปรกเหล่านี้แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเมื่อได้รับฟังสิ่งที่เด็กหญิงบอกมาทุกขั้นตอนอย่างละเอียดพวกเขาก็นึกทึ่งเป็นอย่างมาก170
“น้องสาวเจ้าช่างเก่งกาจยิ่ง” อานเจิงกล่าวยกยอโดยไม่หวงคำชมให้น้องน้อยตัวเล็ก โดยมียงฮ่าวพยักหน้าสนับสนุนในขณะที่มือน้อยของทั้งสองขยำไส้หมูกับแป้งมันอย่างตั้งใจหนิงอันมองสิ่งของในอ่างพลางคิดว่าถ้าสามารถนำเกลือมาใช้ล้างด้
