วยก็น่าจะดี หากไม่ติดตรงที่ว่ายุคสมัยนี้เกลือเป็นของมีราคาแพงและหายากอะนะดังนั้นนางจึงไม่อาจตัดใจนำมาทิ้งขว้าง จำต้องใช้แต่แป้งมันเพียงอย่างเดียวก่อนที่นางจะเกิดความคิดบางอย่างขึ้น‘กุยเฮยเจ้าอยู่มานานแล้วพอจะรู้ไหมว่าดินตรงไหนในป่าเป็นดินเค็ม’ หนิงอันรีบสื่อสารกับเต่าตัวน้อยที่อยู่ในอกเสื้อทันที‘ไม่รู้หรอก แม้ข้าจะอยู่ในป่ามานานก็ถูกจองจำมาโดยตลอด อ่ะ! เจ้าอย่าเพิ่งคิดดูถูกข้า แม้ว่าข้าไม่รู้แต่สัตว์ในป่าย่อมรู้’ เต่าตัวน้อยเมื่อรับรู้ความคิดของผู้เป็นนาย เจ้าตัวจึงรีบหยุดความคิดของเด็กหญิงทันที‘หมายความว่ายังไงรีบพูด’ หนิงอันรีบย้อนถามออกไปด้วยความสนใจทันที ‘ก็ข้าสามารถสื่อสารกับสัตว์เหล่านั้นได้171
เอาไว้ข้าจะถามให้ ว่าแต่เจ้าถามหาดินเค็มไปทำไมอย่างนั้นเหรอ’ กุยเฮยเริ่มโอ้อวดตนอีกครั้งพร้อมถามอย่างสงสัย‘เจ้าหาให้เจอก่อนเดี๋ยวก็รู้เอง’ หนิงอันพูดทิ้งเป็นปริศนาทำให้เต่าน้อยรู้สึกคันยุบยิบอยู่ในอกด้วยความอยากรู้ดังนั้นมันจึงได้ปิดเปลือกตาของตนลงทันที หนิงอันผู้กำลังยุ่งกับงานตรงหน้าจึงไม่ได้สนใจคู่หูตัวเล็กอีกการแบ่งสันปันส่วนเนื้อหมูจบลงเรียบร้อยพร้อมกับชาวบ้านเองก็ได้เรียนรู้ถึงวิธีทำหัวหมูและจัดการกับเครื่องในด้วยการกระทำเช่นนี้ของเด็กหญิงตัวน้อยได้ทำให้ชาวบ้านมีความซาบซึ้งในบุญคุณของครอบครัวหยูมากยิ่งขึ้นดังนั้นก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายกันกลับเรือนของแต่ละคนพวกเขาจึงได้พากันเอ่ยขอบ
