่อนไหเล็กของเจ้าบ้านก็จำต้องพยักหน้ารับอย่างจนใจ‘กุยเฮยในมิติของเจ้ามีนํ้าตาลหรือเครื่องปรุงรสบ้างไหม’หนิงอันเอ่ยถามอย่างไม่คาดหวังเท่าไหร่ เนื่องจากเต่าตัวนี้อยู่แต่บนสวรรค์ไม่ได้มาจากอนาคตเงียบ…หนิงอันไม่เข้าใจว่าเกิดอันใดขึ้นกับเต่าน้อยในอก(หรือว่าหลับ) เด็กหญิงครุ่นคิดหนิงอันจึงได้เอามือจับไปยังตัวเต่าน้อย ทำให้กุยเฮยจำต้องลืมตาตื่น ‘เจ้าก่อกวนข้าทำไม’ เสียงเล็ก ๆ กล่าวอย่างไม่พอใจเพราะมันกำลังจะรู้แล้วเชียวว่าดินเค็มที่ว่าอยู่ตรงไหน‘เจ้าหลับเหรอ ข้าขอโทษเพียงแต่ข้าอยากรู้ว่าเจ้ามีเครื่องปรุงของโลกมนุษย์บ้างหรือไม่ก็เท่านั้น’ เด็กหญิงกล่าวอย่างเสียใจไม่ได้ตั้งใจจะปลุกเจ้าตัวน้อยนี่เลยสักนิด174
‘ไม่มีหรอก เทพที่ไหนใช้ของเหล่านั้นกัน’ กุยเฮยรีบปฏิเสธโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลา‘แล้วพวกนํ้าทิพย์วิเศษอะไรเทือกนี้มีหรือไม่’ หนิงอันถามขึ้นอย่างคาดหวัง‘นํ้าทิพย์อย่างนั้นเหรอ ไม่มีหรอกมีแต่นํ้าจากนํ้าตกสวรรค์ที่ติดอยู่ในมิติใช้ได้ไหม’ เต่าตัวน้อยพูดออกมาอย่างไร้เดียงสา‘ห๊ะ! เดี๋ยวนะเจ้ามีนํ้าตก ในตอนนั้นเหตุใดตอนบาดเจ็บข้าถามถึงนํ้าทำไมเจ้าไม่พูด’ หนิงอันย้อนถามเต่าตัวน้อยเสียงสูง‘ก็ข้าคิดไม่ถึงอย่างไรเล่า ในตอนนั้นข้าเจ็บเจียนตายจะมีแก่ใจมานึกเรื่องอะไรออก อีกอย่างในมิติของข้ายังมีของอีกหลายอย่างไม่ว่าจะยาจากเทพโอสถ ตำรามากมายที่ท่านเสวียนอู่ได้ฝากไว้’ กุยเฮยรีบแก้ตัวจนลิ้นพันกันหนิงอันได
