้แต่ยกมือกุมขมับ ‘เอาเถอะเรื่องเก่าผ่านไปแล้วไม่พูดถึงตอนนี้เจ้าลองนำนํ้าตกที่ว่าออกมาให้ข้าสักชามก็แล้วกัน’ เด็กหญิงกล่าวพลางถอนใจ175
‘ได้สิในมิติมีชามอยู่พอดี’ กุยเฮยพูดขึ้น จากนั้นก็ได้มีชามใบหนึ่งพร้อมนํ้าสีใสอีกทั้งยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยออกมาโผล่ในมือของหนิงอัน‘กุยเฮยมันกินได้ไหม’ เด็กหญิงถามเต่าตัวน้อยอย่างอยากรู้ ‘เจ้าก็ถามอะไรไม่คิด หากกินไม่ได้เจ้าคิดว่าข้าจะเอาชีวิตรอดมาได้ยังไง จนกว่าเจ้าจะมาช่วย’ คำพูดของกุยเฮยนั้นทำให้อันอันคล้ายรู้สึกว่านางโดนเต่าด่ายังไงไม่รู้แปลกพิกล‘เจ้าได้ว่าข้าโง่หรือไม่’ ไวเท่าความคิดหนิงอันจึงได้ย้อนถามเต่าน้อยออกไป‘สหายเจ้าคิดมากเกินไปแล้ว มีคำไหนที่ข้าว่าเจ้าบ้างเอาล่ะเจ้าอย่าได้รบกวนข้าอีกนะเมื่อสักครู่ข้าเกือบจะรู้แล้วเชียวว่าดินเค็มอยู่ตรงไหน’ กุยเฮยตอบอย่างใส่ซื่อพร้อมกับเอ่ยในเรื่องที่หนิงอันลืมไปแล้วว่าได้ถามอะไรออกไปหนิงอันพยายามเรียกเต่าตัวน้อยอีกครั้ง ทว่า….เงียบกริบ (เอาเถอะเดี๋ยวเจ้าตัวก็บอกเราเองนั่นแหละในเมื่อนํ้านี้กินได้เราก็ควรต้องลองสักหน่อย) เด็กหญิงคิดพร้อมกับเดินไปหยิบถ้วยนํ้าชา176
เด็กหญิงค่อยเทนํ้าจากชามลงในถ้วยชาใบน้อยอย่างระวัง จากนั้นก็ยกนํ้าในถ้วยขึ้นดื่มทันที “อร่อย” อันอันเบิกตาโตในระหว่างที่ไม่มีใครสนใจหม้อตุ๋น หนิงอันจึงได้เปิดฝาหม้อพร้อมกับเทของเหลวในชามลงไปในหม้อตุ๋นทั้งหมดอย่างรวดเร็ว“โชคดีนะที่เราเสนอให้ก่อเ
