ตาไฟแยกออกมา ไม่อย่างนั้นหากใช้เตาสูงของบ้านหลังนี้เราคงเทลงไปไม่ได้แน่” หนิงอันพึมพำ จากนั้นนางก็เฝ้ามองอยู่หน้าเตาใช้เวลาเพียงหนึ่งก้านธูปสิ่งที่อยู่ในหม้อก็ส่งกลิ่นหอมออกมากลิ่นของมันหอมไปไกลจนถึงลานบ้านที่เหล่าผู้ใหญ่และเด็กชายอีกสองคนกำลังช่วยกันเก็บล้างทำความสะอาด“เสี่ยวยง กลิ่นออกมาจากในครัวพวกเราไปดูกันเถอะ”อานเจิงกล่าวชวนสหายที่กำลังทำจมูกฟุดฟิดอยู่ข้างตนไม่เพียงแต่เฉพาะเด็กชายเท่านั้นที่พากันเดินไป เพราะบรรดาผู้ใหญ่ก็ต่างอยากรู้เช่นกัน ดังนั้นหน้าห้องครัวตอนนี้จึงมีคนหลายคนต่างกำลังมุงดูหม้อที่อยู่บนเตาด้วยความสงสัย“อันอัน ในนั้นใช่หัวหมูและเครื่องในตุ๋นที่เจ้าว่าหรือไม่”อานไท่ช่างถามขึ้นแทนใจทุกคนยิ่ง177
“ใช้แล้วเจ้าค่ะ มันหอมมากเลยใช่หรือไม่เจ้าคะ” หนิงอันพูดขึ้นพร้อมกับจะเปิดฝาหม้อ “เจ้าตัวน้อยให้ย่าเปิดเอง ระวังมือของเจ้าหากบาดเจ็บขึ้นมาจะลำบาก” อานซื่อรีบปราดเข้าไปทำหน้าที่แทนคนตัวเล็กทันทีที่ฝาหม้อถูกเปิดไอความร้อนก็พวยพุ่งออกมาพร้อมกันนั้นกลิ่นหอมก็คล้ายจะปะทุขึ้นมาพร้อมกันกลิ่นอันเข้มข้นของเครื่องเทศลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ทำให้ผู้คนที่เฝ้ารอต่างพากันสูดกลิ่นของมันอย่างตะกละตะกลาม“นี่คือกลิ่นของสิ่งสกปรกพวกนั้นจริงเหรอ” หรานต้ากล่าวเหมือนละเมอ และก็ได้ยินเสียงของหนิงอันปลุกออกจากภวังค์ “ท่านย่ายกหม้อขึ้นมาได้เลยเจ้าค่ะ”ลี่หม่านรีบทำตามคำพูดของเด็กหญิงอย่างรวดเร็วหนิงอ
