าจารย์ลงโทษเช่นนี้ย่อมมีเหตุผลชะ…ใช่หรือไม่เจ้าคะท่านอาจารย์” อันอันเปลี่ยนคำพูดทันควันพลางหันไปหายงเผยเพื่อหาผู้สนับสนุน
ในคราแรกยงเผยก็ไม่คิดอยากช่วยเหลือเด็กมากเล่ห์ผู้นี้เขาอยากแกล้งนางยิ่ง ทว่าหลังจากตรองดูหากไม่ใช่เพราะนางเขาอาจจะไม่เจอทั้งบุตรและภรรยาจึงได้ยอมโอนอ่อน159
“เจ้าเข้าใจไม่ผิด ในเมื่อจะฝึกวรยุทธความแข็งแรงของร่างกายนั้นคือสิ่งสำคัญยิ่ง หลังจากจบการวิ่งพวกเจ้ายังจะต้องฝึกท่านั่งม้าด้วยครั้งละหนึ่งชั่วยาม” เสียงบูมดังขึ้นในหัวของหนิงอันทันที หลังได้ยินคำพูดนี้จบลง
(ข้าเลือกปฏิเสธไม่เรียน ไม่ถูกลงโทษเช่นนี้ได้หรือไม่ ฮือๆ) หนิงอันอยากจะหลั่งนํ้าตา แม้หยูเจียงจะรู้สึกเห็นใจบุตรสาวแต่กระนั้นการมีวรยุทธ์ติดตัวนับเป็นเรื่องดีชายหนุ่มจึงไม่เอ่ยปากอันใด
คนกลุ่มใหญ่พากันเดินลงจากเขา โดยที่เด็กตัวน้อยได้อยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อ เหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะเขาไม่วางใจในตัวเด็กทั้งสามนั่นเอง
‘เจ้าเด็กน้อยในป่าด้านในมีของมีค่ามากนัก เจ้าอยากเข้าไปหรือไม่ข้ากุยเฮยจะนำทางไปเอง’ เต่าตัวน้อยส่งเสียงบอกอันอันในขณะที่คนทั้งหมดกำลังเดิน
‘เจ้าอยากให้ข้าโดนลงโทษอีกอย่างนั้นเหรอ ของเก่ายังไม่ผ่านจะให้โดนของใหม่อีกว่างั้น’ อันอันย้อนถามเต่าตัวน้อยออกไปนํ้าเสียงแฝงความเศร้า160
‘เจ้าก็ให้คนพวกนี้พาเข้าไปสิ เรื่องแค่นี้ต้องให้ข้าบอกด้วยหรือ’ เต่าตัวน้อยกล่าวแนะ ‘เอาไว้ค่อยว่ากันเถอะ ตอนนี้ข้าขอ
