ับ ข้าขอบคุณที่ท่านกล่าวออกไปเช่นนั้น”หยูเจียงกล่าวพร้อมกับประสานมืออย่างสุภาพให้กับชายวัยกลางคนเช่นเดียวกับยงเผย เนื่องจากพวกเขาเข้าใจเจตนาอันดีของหัวหน้าหมู่บ้านคนนี้
“เจ้าทั้งสองอย่าได้เกรงใจ เป็นข้าสมควรทำแล้ว” อานไท่ยกยิ้มกล่าวกับทั้งสองคนอย่างเป็นกันเอง162
ส่วนภายในใจนั้นคิดว่า ‘นี่นับว่าเป็นนิมิตหมายอันดีของหมู่บ้านอันกันดารแห่งนี้ยิ่ง เพียงพวกเขามายังหมู่บ้านนี้แค่สองวันชาวบ้านก็มีเนื้อกินทั้ง ๆ ที่ไม่เคยมีใครล่าสัตว์ใหญ่เช่นนี้มานานแล้ว อีกทั้งหลานของเขาก็ยังจะได้เรียนวรยุทธ์อีก’ในขณะที่พวกเขาพากันเดินกลับเรือนของอานไท่ หยูเจียงจึงได้เอ่ยถามถึงช่างสร้างบ้านไปด้วยที่ต้องรีบเพราะเขารู้สึกเกรงใจที่ต้องอาศัยบ้านของชายวัยกลางคนอยู่“ท่านอาไม่ทราบว่าข้าจะสามารถหาช่างไม้ได้ที่ไหนขอรับ” อานไท่ได้ฟังก็รู้ว่าชายหนุ่มคงอยากจะรีบสร้างเรือนเป็นแน่“ร้านปาเซียงอยู่ในเมือง เอาไว้ข้าจะให้อาหรานพาเจ้าไปส่วนเรื่องคนงานสร้างบ้านนั้น ชาวบ้านชายหลายคนกำลังว่างงานข้ารับรองได้ว่าพวกเขาจะต้องเต็มใจมาช่วยเจ้าอย่างแน่นอน” อานไท่พูดเสริมออกมาอย่างหวังดี“ข้าคงไม่กล้าใช้แรงงานพวกเขาโดยเปล่าหรอกขอรับ ไม่ทราบว่าเมืองแห่งนี้ให้ค่าจ้างแรงงานกันอยู่ที่เท่าไหร่” หยูเจียงยกยิ้มกล่าวตรงไปตรงมา163
“เจ้าอย่าได้พูดถึงเรื่องเงินกับพวกเขาล่ะ หาไม่คนเหล่านั้นจะคิดว่าเจ้าดูถูกนํ้าใจเอา ในหมู่บ้านของเรานั้นไม่ว่าใครจะป
