่านก็ได้ถูกไหมเจ้าคะ” หนิงอันแสดงความคิดเห็นหลังจากไตร่ตรองดีแล้ว
“หลานรักเจ้าหมายความว่ายังไงกันแน่ เดี๋ยวบอกว่าปู่ของเจ้าให้กลับไปบ้านเดิม สรุปปู่เจ้าเลอะเลือนอย่างนั้นเหรอ”หญิงชราเอ่ยถามหลานสาวสีหน้าไม่เข้าใจ56
“ข้าคิดว่าบางทีท่านปู่อาจจะไม่รู้เรื่องว่าท่านย่ากับท่านพ่อโดนไล่ออกมา จึงได้บอกเช่นนั้น แต่ในตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้วเราก็มาเลือกทางเดินกันเองเถอะเจ้าค่ะ” หนิงอันแอบยกมือปาดเหงื่อ (แถค่ะงานนี้ต้องแถอย่างเดียวได้โปรดเชื่อข้าเถอะ)
แม่ชรากับลูกลูกชายมองหน้ากันอยู่สักพัก ทั้งสองจึงได้พยักหน้า “พ่อกับย่าเห็นด้วยกับความคิดของเจ้า” หยูเจียงพยักหน้ากล่าวตอบ
อันอันลอบถอนใจอย่างโล่งอก เมื่อปัญหาคลี่คลายคนในครอบครัวต่างก็พากันหุงหาอาหาร ในขณะที่กลิ่นของข้าวลอยหอมอยู่ในอากาศกลุ่มของยงเผยก็กลับมา
“โอ้ ท่านอาได้กระต่ายกลับมาด้วย มีไก่ป่าอีก ฝีมือของท่านช่างเยี่ยมยอดยิ่ง” หยูอันมองสัตว์ที่ไร้ลมหายใจในมือของชายหนุ่มหนวดรกยกนิ้วกล่าวประจบ
“เจ้าไม่กลัว” ยงเผยย้อนถามเด็กหญิง สีหน้าแสดงความแปลกใจ57
“เหตุใดข้าต้องกลัวละเจ้าคะ” หนิงอันย้อนสีหน้าฉงนมองกระต่ายที่เลือดสีแดงฉานสลับกับใบหน้าของคนถามไปมา
จู่ ๆ ชายหนุ่มเจ้าของกระต่ายก็เปลี่ยนเรื่อง ทำให้หนิงอันเบิกตากว้างมองเขาคล้ายเห็นผี “เจ้าตัวเล็กอยากฝึกวรยุทธไหม”
ยงเผยมองใบหน้าเล็กของเด็กน้อยคนนี้แล้วนึกอยากจะเขกหัวนางเสียจริง “ว่ายังไง เหต
