ุใดเจ้าถึงตกใจเช่นนี้” เขาข่มกลั้นอารมณ์ถามเสียงห้วน
“ท่านอา ท่านคงไม่ได้ล้อข้าเล่นหรอกใช่ไหม” หนิงอันถามชายหนุ่มพลางกลืนนํ้าลายลงคอไปด้วยเหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะในนิยายต้นฉบับของตนนั้นยงเผยผู้นี้เป็นเพียงคนต่อรถม้าธรรมดาแล้วทำไมตอนนี้ถึงได้
“เด็กน้อยเจ้าช่างไม่รู้อะไรเสียแล้ว อาจารย์ของพวกเราเป็นผู้เยี่ยมยุทธคนหนึ่งในยุทธภพเชียวนะ วิชาของข้าเป็นเขาสอนให้ แม้จะยังไม่เก่งกาจก็เถอะ” จือฉีได้ทีคุยโว
‘เรื่องนี้ข้าก็รู้อยู่หรอกแต่ไม่ใช่ว่าอาจารย์ของท่านเป็นจอมยุทธเดียวดายหรอกหรือ แต่เอะเหตุใดท่านก็ไม่เหมือนที่ข้า58
บรรยายไว้ด้วยล่ะ หมดกันจอมยุทธสุดคูลมาดนิ่ง’ หนิงอันโอดครวญแต่ไร้ซึ่งนํ้าตา
“เจ้าเก็บไปคิดก่อนก็ได้ เพราะข้าเห็นว่าเจ้ามีความกล้าฉลาดเฉลียวผิดกับเด็กทั่วไปก็เลยกล่าวชวน อีกอย่างตอนนี้เจ้าก็ไม่ได้เป็นลูกของขุนนางแล้ว อย่างน้อยการมีวรยุทธติดตัวหากถึงเวลาคับขันเจ้าก็ยังสามารถเอาตัวรอดได้” ยงเผยกล่าวแสดงความจริงใจออกมายืดยาว
หนิงอันคิดตามคำพูดของเขา นางก็เริ่มไขว้เขวมาบางแล้วเหมือนกัน ‘จะฝึกหรือไม่ฝึกดีนะ’ นางถามตัวเองในใจ
ดังนั้นหลังจากมื้อเย็นจบลง เจ้าตัวเล็กก็มีสีหน้าครุ่นคิดจนกระทั่งเข้านอน ภายในฝันของเจ้าตัว หนิงอันตัวน้อยกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนซึ่งนางไม่รู้ว่าคือที่ไหน
เสียงข่มขู่ของสัตว์ชนิดหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังเด็กหญิงหันกลับไปมองก็เห็นหมาป่าตัวเขื่องสีดำดวงตาแดงกํ่ามั
