นกำลังแยกเขี้ยวขาววาววับนํ้าลายไหลราวกับทำนบแตก59
“เจ้าหมาบ้า ไปนะข้าไม่ใช่อาหารของเจ้าสักหน่อย อย่านะ! อย่ามากินข้า มะ….ไม่” ในฝันนั้นหนิงอันตะโกนพร้อมกับวิ่งหนี แต่แล้วนางก็หกล้มทำให้หมาป่าตัวร้ายกระโจนเข้ามาหาตน
เฮือก!! หนิงอันสะดุ้งตกใจตื่นก็พบว่าในตอนนี้มีนางอยู่คนเดียว ก่อนที่จะมีเสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดดังอยู่นอกรถม้า
“ลูกรักหนีไป” เสียงของผู้เป็นแม่ตะโกนก้อง พร้อมกับเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดตามมา ทำให้หนิงอันหวาดกลัวจนตัวสั่น
“ข้าบอกแล้วให้เจ้าฝึกวรยุทธก็ไม่เชื่อ หากเจ้ามีฝีมือคนในครอบครัวคงไม่ตกตายแบบนี้หรอก ฮ่า ๆ” เสียงนั้นเหมือนเสียงของปีศาจตามมาหลอกหลอนนาง
เด็กหญิงจึงได้แต่ยกมือปิดหูของตนแน่น กรีดร้องออกมาจนสุดเสียง “ลูกรัก! ลืมตาสิเจ้าเป็นอะไร” หยวนฟานพยายามปลุกลูกน้อยให้ลืมตาตื่นด้วยใจอันร้อนรุ่ม
“หลานย่าตื่นเร็วเข้า พวกเราอยู่กับเจ้าที่นี่ย่อมไม่มีใครทำอันตรายเจ้าได้ลืมตาเถอะ” หญิงชรานำผ้าเช็ดหน้า เช็ดไปยังหน้าผากของหลานสาวกล่าวอย่างเป็นทุกข์60
“เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ” หยูเจียงได้แต่ส่งเสียงกระวนกระวายใจอยู่ภายนอกตัวรถม้าถามไถ่ด้วยความกังวล
ในความฝันซ้อนฝันของเจ้าตัว เด็กหญิงได้ยินกระแสเสียงอันอบอุ่นความเป็นห่วงอันคุ้นเคย ในที่สุดคนตัวเล็กก็ลืมตา
“ท่านแม่ ท่านย่า” หนิงอันโอบกอดแม่ของตนแน่นร้องไห้โฮเสียงดัง “ลูกรักเจ้าเพียงฝันร้ายอย่าร้องเลย ใจแม่จะขาด”หยวนฟานกอดตอบลูกส
