มากขนาดไหน”
นํ้าเสียงอื้ออึ้งของผู้คนดังมากจนมาถึงคนที่นั่งอยู่ในเกี้ยว ‘อันอัน ข้าดีใจกับเจ้าในวันนี้ด้วย และมีอีกเรื่องที่ข้าจำเป็นต้องบอกเจ้า’ นํ้าเสียงของกุ้ยเฮยฟังดูแปลกหูจนหนิงอันรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี
‘เฮยเฮย เจ้าเป็นอันใดหรือไม่’ หญิงสาวถามขึ้นอย่างกังวล122
‘ไม่มีอะไร ข้าเพียงแค่ไม่ชิน คืนนี้เป็นคืนส่งตัวของเจ้าข้าจะเข้าไปอยู่ในมิตินะ ไม่อยากรับรู้เรื่องระหว่างชายหญิงของมนุษย์’ นํ้าเสียงของเต่าตัวเล็กเปลี่ยนเป็นพูดหยอกล้อ
‘เจ้าพูดบ้าอะไร ขะ…ข้าไม่พูดกับเจ้าแล้ว’ แม้หนิงอันจะพูดออกไปแบบนี้แต่นางย่อมไม่คิดปล่อยผ่านเรื่องของสหาย
แต่ทว่า… เจ้าตัวทราบดีว่าหากเต่าตัวเล็กไม่พูดออกมาเองนางจะเซ้าซี้อย่างไรก็ไม่ได้รับคำตอบ
ในระหว่างที่หนิงอันสนทนากับกุ้ยเฮย เกี้ยวก็เคลื่อนตัวไปตามการแบกของทหารร่างใหญ่ที่เหลียนเซียวมู่ตงเป็นผู้คัดเลือกด้วยตัวเอง
ในระหว่างการเดินทางจากบ้านเจ้าสาวไปบ้านเจ้าบ่าว อู๋หวี่ กับหลินเจ๋ก็โปรยเหรียญมงคลไปตลอดทางรวมถึงเหล่าทหารคนอื่นก็โปรยขนมหวานที่ทำจากถั่วกวนด้วย
ทำให้ผู้คนมากมายต่างเบียดเสียดแย่งทั้งเหรียญและขนมที่ถูกผูกด้วยผ้าสีแดงกันอย่างคึกคัก123
ซึ่งคนในหมู่บ้านซานไห่ที่มาร่วมงานก็พากันแย่งชาวบ้านเก็บด้วยเพื่อหวังจะให้เกิดความโชคดีกับตน
ทางด้านจวนของเหลียนเซียวมู่ตง ฮูหยินใหญ่ผู้เฝ้ารอลูกสะใภ้ด้วยใจจดจ่อก็กำลังบีบมือเข้าหากันแน่นอย่างตื่นเต้น
“ฮูหยินเจ้าคะ ม
