โล่งอก
“คารวะคุณหนู คุณชาย เจ้าค่ะ” เด็กสาวยอบตัวคารวะสองพี่น้องด้วยรอยยิ้ม “เจ้าตามสบายเถอะ พวกเราคนกันเองไม่ต้องมากพิธีหรอก” หนิงอัน พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า
ในระหว่างที่พวกเขากำลังทักทายกันอยู่นั้น ผู้ที่ยืนรอบะหมี่อยู่ก็ตะโกนเร่ง “พวกเจ้าเร็วหน่อยได้หรือไม่ ข้าหิว” เมื่อมีคนหนึ่งเปิด คนสองสามย่อมตามมา
“วันนี้ข้าไม่ขายแล้ว พวกเจ้าไปกินร้านอื่นกันเถอะ” นางป๋าย คลายอ้อมกอดของตนออก ก่อนหันไปบอกลูกค้าที่ยืนเรียงรายด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม “อะไรนะ ไม่ได้พวกขะ…” ชายคนที่กำลังจะได้กินบะหมี่รสอร่อยราคาแสนถูกยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสียง75
ของหนิงอันขัดขึ้นเสียก่อน “ท่านย่าของข้าเพียงล้อพวกท่านเล่นเจ้าค่ะ วันนี้เนื่องจากเป็นวันดีข้าจะเลี้ยงพวกท่านเอง”
“ใช่ ๆ ตามที่คุณหนูของข้าบอกนั่นแหละ” นางป๋าย ไม่ขัดผู้เป็นนายเนื่องจากเจ้าตัวรู้ดีว่าเด็กสาวเป็นคนเช่นไร
เสียงเฮ จากคนที่ยืนรอดังขึ้น และเมื่อกลุ่มคนใช้แรงงานที่กำลังจะมากินบะหมี่เพื่อเพิ่มแรงได้ยินเช่นนี้ ชายหนุ่มคนหนึ่งจึงได้ลองถามออกมาบ้างด้วยความคาดหวัง “ไม่ทราบว่าพวกข้าจะได้กินบะหมี่ด้วยหรือไม่” นางป๋าย หันไปตามต้นเสียงจากนั้นนางก็ยกยิ้มทั้งปากและตา
“เสี่ยวเป่า มากินเถอะ วันนี้ข้าไม่คิดเงิน ไม่ว่าจะใครทั้งนั้นแต่แค่บะหมี่หมดเท่านั้นนะ”
“ขอบพระคุณท่านย่าป๋ายขอรับ” ชายหนุ่มนามเสี่ยวเป่าก้มหัวให้นางกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ
หนิงอัน รู้สึกประห
