เด็กสาวอย่างเอาใจ “คุณหนู ผอมไปนะเจ้าคะ ต้องกินให้มาก” หนิงอัน พยักหน้ายิ้มรับ อีกทั้งยังกินทุกสิ่งที่นางคีบให้ตนอย่างไม่เกี่ยงงอนเช่นเดียวกับหมิงหมิงที่เคี้ยวบะหมี่กับหมูตุ๋นจนแก้มตุ่ย
สองตาของหนิงอันกวาดตามองไปจนทั่วร้าน นางก็เห็นชายหนุ่มนามเสี่ยวเป่ากำลังช่วยหลานสาวของย่าป๋ายเก็บกวาดโต๊ะรวมถึงยังช่วยยกถ้วยจานชามไปด้านหลังอย่างขยันขันแข็ง
“เขาอยากตอบแทนที่ได้กินบะหมี่วันนี้เจ้าค่ะ” นางป๋ายพูดขึ้นอย่างรู้ใจเมื่อเห็นสายตาของอันอัน
เด็กสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนที่นางจะพูดขึ้นหลังจากกลืนบะหมี่ลงคอแล้ว “ท่านย่าป๋าย ข้าคิดว่าจะไปตรวจ78
อาการแม่ของคนผู้นั้นเจ้าค่ะ” คำพูดนี้ ทำให้หญิงชรานำมือเหี่ยวย่นของตนกอบกุมมือบางของผู้เป็นนายด้วยความตื่นเต้น
“ดีเหลือเกินเจ้าค่ะ ช่างเป็นบุญของผู้หญิงคนนั้นนัก”นางกล่าวออกมาอย่างซาบซึ้งแทนคนที่ถูกกล่าวถึง
“ท่านย่าป๋ายรู้จักนางหรือเจ้าคะ” อันอัน ถามขึ้นอย่างสงสัยระคนใคร่รู้ หญิงชราส่ายศีรษะไปมา “ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัวหรอกเจ้าค่ะ บ่าวเคยได้ยินคนบ้านเดิมของนางพูดให้ฟังว่าผู้หญิงคนนี้ช่างมีชีวิตที่น่าสงสารนางเป็นหม้ายตั้งแต่บุตรยังเล็กสู้ทำงานหนักทุกอย่างเลี้ยงดูบุตรมาจนเติบใหญ่ตามลำพัง หากว่านางไม่ถูกเจ้าหนี้ยึดเอาที่อยู่ไปตอนนางเจ็บป่วยเพื่อหาเงินมารักษาจากการที่เจ้าตัวขึ้นภูเขาและพลาดตกลง แม้ไม่ตายแต่อาการก็สาหัสเสี่ยวเป่าก็คงไม่พาผู้เป็นแม่รอนแรมมาถ
