ศึกไหน ๆ ก็ไม่หนักเท่าศึกนี้
สามวันต่อมา ทางชนเผ่าซยงหนูก็มีจดหมายมาหาชายหนุ่ม ซึ่งเจ้าเหนือหัวของทางนั้นไม่คิดปฏิเสธเงื่อนไขของเหลียนเซียวมู่ตงอีก
“เข้าใจง่าย ๆ แบบนี้ก็จบเรื่องไปนานแล้ว” ชายหนุ่มพึมพำ จากนั้นเจ้าตัวจึงได้เขียนจดหมายด่วนติดไปกับข้อเท้าของไป๋ไป๋เพื่อส่งถึงผู้เป็นใหญ่เหนือแผ่นดิน
ส่วนคณะของอาคันตุกะก็ถูกชายหนุ่มส่งกลับออกไปพร้อมกับหญิงสาวคนนั้น ซึ่งบ่าวรับใช้ของนางก็ยังคงมอบความซื่อสัตย์ให้กับหญิงสาวผู้เป็นนายไม่เปลี่ยนแปลง
ครึ่งเดือนต่อมา ก็ได้มีพระราชโองการตอบรับของเทียนชุนเยว่หลงลิ่วในข้อเสนอตามที่ได้รับรู้จากเหลียนเซียวมู่ตงมาถึงโดยผู้อันเชิญราชโองการคือบิดาของอันอัน
เมื่อสองพ่อลูกเจอหน้ากัน ก็นำความปิติมาให้คนทั้งคู่เป็นอย่างมาก ยกเว้นก็เพียงแต่เหลียนเซียวมู่ตง ซึ่งค่อนข้างเกิด644
อาการเกร็งกับหยูเจียง จนชายวัยกลางคนเริ่มสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล
หยูเจียงไม่คิดปล่อยผ่าน จึงได้ถามบุตรสาวออกมาตามตรงและคำตอบของนางก็ทำให้หยูเจียงแทบลมจับ (ข้าคิดอยู่แล้วเชียวว่าคนผู้นี้ต้องคิดไม่ซื่อ)
และตั้งแต่ที่เขารู้ความจริง ผู้เป็นพ่อก็มักจะคอยขัดขวางไม่ให้เหลียนเซียวมู่ตงเข้าใกล้บุตรสุดที่รัก อีกทั้งยังมองเขาด้วยสายตาราวจับผิดอีกด้วย
กระนั้นเหลียนเซียวมู่ตงก็ยังทำใจดีสู้เสือ (ข้าจะพิสูจน์ตนเองให้ท่านเห็นว่าข้ารักบุตรสาวของท่านจริง ๆ) ชายหนุ่มคิดอย่างฮึกเหิม
ทางด้านศึกกับฝ่า
