ัน” หนิงอัน กำลังลุกขึ้นยืนทว่า เหลียนเซียวมู่ตงได้จับแขนของนางเอาไว้เสียก่อน“อันอัน ข้าไม่เคยทำอย่างนี้กับใครมาก่อนเลยนะ เจ้าเป็นคนแรกถึงแม้ว่าวิธีนี้จะดูโง่ไปสักหน่อยก็ตาม เจ้าได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย”นํ้าเสียงของเขาฟังดูเว้าวอน เช่นเดียวกับแววตาที่คล้ายลูกสุนัขกลัวถูกเจ้าของทิ้งทำให้หนิงอันใจอ่อนยวบ “ครั้งนี้ข้าอภัยให้ท่าน แต่อย่าได้มีครั้งต่อไปอีก ข้าไม่ชอบให้ใครมาล้อเล่นในเรื่องแบบนี้”แม้นํ้าเสียงของนางจะฟังดูอ่อนลง กระนั้นก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความเฉียบขาด“เข้าใจแล้ว ข้ารับรองได้ว่าจะไม่มีครั้งหน้าอีกอย่างแน่นอน” ชายหนุ่มรับคำเสียงหนักการเดินทางบนเรือใช้เวลาน้อยมากเพียงสิบสามวันต่อมาหนิงอันก็มองเห็นท่าเรือของเมืองหลวงอยู่ไม่ไกลหมิงหมิง ผู้เฝ้ารอการกลับมาของพี่สาวด้วยใจจดจ่อ เมื่อเห็นไป๋ไป๋ที่วนเวียนอยู่เหนือจวนของตน เด็กชายก็ตื่นเต้นเป็น654
อย่างมาก “ท่านแม่ ท่านย่า ท่านพ่อกับพี่สาวมาถึงท่าเรือแล้วขอรับ ข้าจะนำรถม้าออกไปรับพวกเขา”“ลูกรัก เจ้ารู้ได้อย่างไร” หยวนฟาน ถามขึ้นด้วยนํ้าเสียงดีใจไม่แพ้คนเป็นลูก “ข้าเห็นไป๋ไป๋ขอรับ”หลังเจ้าตัวพูดจบ หมิงหมิงก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาด้านนอกอีกทั้งยังตะโกนเรียกพ่อบ้าน ให้เตรียมรถม้าสองคันเพื่อจะไปรับบิดากับผู้เป็นพี่ซึ่งเมื่อเขามาถึงท่าเรือ เด็กชายวัยสิบขวบรูปร่างองอาจผ่าเผยกว่าคนวัยเดียวกัน รีบวิ่งเข้าไปหญิงสาวผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายตนด้วยความคิดถ
