สารภาพ
เช้าวันต่อมา หลังจากหนิงอันตื่นนอนตอนเช้า มู่ตานก็ไปยกนํ้าเพื่อนำมาให้นางใช้เช็ดหน้าเช็ดตาตามปกติ
“พี่มู่ตาน ท่านไปทำอาหารเถอะเจ้าค่ะ อ่างนํ้านี้เดี๋ยวข้านำไปทิ้งเอง” หนิงอัน พูดขึ้นในขณะที่เจ้าตัวกำลังนำผ้าขึ้นเช็ดตามกรอบหน้า “เจ้าค่ะ” มู่ตาน รับคำก่อนที่นางจะหมุนกายเดินออกไป
“ท่านแม่ทัพ มาทำอะไรตรงนี้หรือเจ้าคะ” มู่ตาน ถามชายหนุ่มที่เจ้าตัวรู้จักมาตั้งแต่เด็กอย่างแปลกใจ
“ข้ามาหาอันอัน” เหลียนเซียวมู่ตงตอบเสียงหนัก สาเหตุที่เป็นเช่นนี้มาจากการที่เจ้าตัวนอนคิดมาทั้งคืน
ก่อนที่เขาจะตัดสินใจว่าควรบอกกับเด็กสาวให้ชัดเจนเนื่องจากในตอนนี้นางก็ได้ถือว่าเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
“คุณหนูกำลังเช็ดหน้าอยู่เจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นข้าขอไปบอกนางก่อนก็แล้วกัน” มู่ตานพูดขึ้น ด้วยความรู้สึกประหลาดในอก610
เนื่องจากท่าทางของชายหนุ่มตรงหน้าดูแปลก ๆ กระนั้นนางก็ไม่แน่ใจว่ามันแปลกที่ตรงไหน
แต่แล้ว ยังไม่ทันที่มู่ตานจะเดินเข้าไปหาผู้เป็นนายนํ้าเสียงหวานใสของอันอันก็ดังขึ้นเสียก่อน “พี่ชาย เข้ามาเถอะ”
(นํ้าเสียงของนางยังเป็นปกติ นางคงจะไม่ได้รังเกียจข้าใช่หรือไม่) เหลียนเซียวมู่ตงคิดอย่างกระวนกระวายใจ
สองเท้าของเขาคล้ายมีถุงทรายถ่วงไว้ทำให้เดินไม่คล่องแคล่วนัก ผิดกับท่าทางของชายหนุ่มดั่งเช่นทุกวัน
จนคนสนิททั้งสองรวมถึงมู่ตานได้แต่พากันครุ่นคิดอย่างไม่เข้าใจและต่างก็มีคำถามเหมือน ๆ กัน (เกิดอะไรขึ้น?)
หนิง
