อัน เงยหน้ามองบุคคลที่เดินเข้ามาอย่างพิจารณา(จะว่าไป เขาก็จัดเป็นคนรูปงามที่หายาก อีกทั้งนิสัยก็นับว่าใช้ได้ตั้งแต่รู้จักกันมาก็มักจะตามใจข้าอยู่เสมอหรือเราจะให้โอกาสเขาดี) เด็กสาวครุ่นคิด
“นั่งสิเจ้าค่ะ” เจ้าของห้องกล่าวเชิญด้วยรอยยิ้มคล้ายขบขันในท่าทางของชายหนุ่ม ที่ดูคล้ายวิญญาณไม่อยู่กับเนื้อกับตัว611
“อันอัน ข้ามีเรื่องอยากจะพูดกับเจ้า” เหลียนเซียวมู่ตงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อหวังเพิ่มกำลังใจที่เจ้าตัวรู้สึกว่าการออกรบยังง่ายมากกว่าในตอนนี้
หนิงอันยกมือทั้งสองข้างขึ้นเท้าคาง มองใบหน้าของเขาอย่างตั้งใจ ‘ท่าทางของเขาแบบนี้ก็น่ารักดีนะ เจ้าว่าไหมกุ้ยเฮย’หนิงอัน อมยิ้มน้อย ๆ พลางมองสบตากับชายหนุ่มตรงหน้าที่มองมาทางตนนิ่ง
‘..’ (เหตุใดข้าต้องมาอยู่ตรงนี้) เต่าตัวเล็กคิด ก่อนที่เจ้าตัวจะหายตัวเข้าไปในมิติ
‘เชิญพวกเจ้าตามสบาย ข้าจะจำศีล’ นี่คือถ้อยคำที่เต่าตัวน้อยตอบออกมา ‘จำศีล บ้าอะไรหน้าร้อน’ หนิงอันคิด
“ท่านมีอะไร ก็พูดมาเถอะข้ารอฟังอยู่” นํ้าเสียงของเด็กสาว ฟังดูแจ่มใสทำให้ชายหนุ่มรู้สึกผ่อนคลายลง
“ข้าชอบเจ้า ข้าไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน แต่สิ่งที่รับรองได้ก็คือมันไม่ใช่อาการฉาบฉวย ตะ..แต่ถ้าเจ้า” เหลียนเซียวมู่ตงแม้มปากตัวเองแน่น เป็นเพราะไม่อยากพูดคำต่อไป612
เป็นครั้งแรกที่หนิงอัน มองเห็นท่าทางไม่มั่นใจเช่นนี้ของชายหนุ่ม (เขาก็มีมุมน่าเอ็นดูเหมือนกันแฮะ ผิดกับตอนที่เจอกันใหม่
