ไม่ได้หูหนวกก็ต้องได้ยินอยู่แล้ว พวกเราอยู่กันมาตั้งหลายเดือนไม่เคยได้ยินเสียงสัตว์ร้ายเข้ามาใกล้เช่นนี้เลย เจ้าอยู่เฝ้ายามให้ดีนะ ข้าจะรีบไปรายงานท่านนายกอง”589
“เจ้ารีบไปรีบมาน่ะ” ชายคนนั้นพูดขึ้นเสียงสั่น
“เจ้าจะกลัวอะไร มีพวกเราเดินไปเดินมาตั้งหลายคน”นํ้าเสียงของเขาฟังดูคล้ายรำคาญสหายผู้ขลาดเขลา
แต่แล้วยังไม่ทันที่คนผู้นี้จะจากไป สายตาเจ้ากรรมก็ปะทะเข้ากับร่างดำทะมึนของหมีดำตัวใหญ่ยักษ์และไม่ได้มีเพียงหนึ่ง
ฉงฉงกับฉงต้า ยืนแสยะยิ้มเห็นเขี้ยวขาววาววับ นํ้าบ่อน้อยของเจ้าตัวไหลยืดเป็นทาง “หมะ..คร่อก”
“ช่างขี้ขลาดเสียจริง พวกเรายังไม่ได้ลงมือทำอันใดเลยก็เป็นลมไปเสียแล้ว” ฉงฉง หันไปบ่นกับเมียรัก
“พวกเรารีบแยกไปทำตามแผนนายหญิงกันเถอะ” ฉงฉงปรายตามองชายที่เป็นลมเพียงชั่วครู่ก่อนที่เจ้าตัวจะคลานสี่เท้าไปข้างหน้า
เพียงไม่นาน เสียงตะโกนของผู้คนมากมายก็ดังมาถึงหูของหนิงอันกับมู่ตาน ส่วนเจ้าสาม เจ้าสี่ก็รีบวิ่งออกไปทันที
“เจ้าลาย จงเซ่อ เจ้าห้า ซินซิน เตรียมตัวให้พร้อมนะ ข้าจะเข้าไปกวาดเสบียงภายในนั้นก่อน” หนิงอันพูดขึ้น ก่อนที่นาง590
จะอาศัยช่วงชุลมุนเข้าไปยังที่หมายที่คาดว่าน่าจะเป็นกระโจมเก็บเสบียงของกองทัพแห่งนี้
‘มีมากมายถึงเพียงนี้เลย มิน่าพวกมันถึงได้กล้าปักหลักอยู่นานหลายเดือน ว่าแต่คนกลุ่มนี้ไปได้เสบียงมาจากไหนมากมาย’ หนิงอัน สื่อสารกับกุ้ยเฮย
เมื่อนางมองเห็นเสบียงที่อัดแน่นกันอยู่
