นเจิ้งที่กำลังเช็ดขนทำความสะอาดให้กับฉงฉง “ฉงฉง ขอบใจมากนะ รวมถึงพวกเจ้าทุกตัวด้วย”
สัตว์ทั้งหลายจึงได้พากันยกยิ้มออกมาให้กับเขา โดยที่รอยยิ้มนั้นแม้ว่ามันอาจจะชวนดูน่าสยองสำหรับคนอื่นก็ตาม
ครู่ใหญ่ ๆ ต่อมา หนิงอันกับมู่ตานก็ต่างมาช่วยกันทำอาหารซึ่งสิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือปิ้ง ย่างเพียงแค่นั้น ทำให้เจ้าลายกับพรรคพวกที่อยากจะกินหม้อไฟต่างทำหน้าเสียดายไปตาม ๆ กัน
“พวกเจ้าเป็นอะไร เหตุใดทำหน้าเหงาหงอยกันเช่นนั้นอาหารมื้อนี้ไม่อร่อยอย่างนั้นหรือ” หนิงอันถามขึ้นอย่างกังวล
‘ไม่ใช่หรอก อาหารของเจ้านะรสชาติอร่อยไม่เปลี่ยนเพียงแต่เจ้าพวกนี้รวมถึงข้าแค่อยากกินหม้อไฟร้อน ๆ เท่านั้นเอง’565
หนิงอันพยักหน้าอย่างเข้าใจ “อุปกรณ์ ไม่พร้อมนี่ ถ้าอย่างนั้นเอาไว้เมื่อกลับไปถึงค่ายข้าจะทำหม้อไฟให้พวกเจ้ากินก็แล้วกันตอนนี้ก็ทน ๆ กินกันไปก่อน”
ความตามใจที่หนิงอันมีให้ต่อสหายต่างเผ่าพันธุ์ทำให้เหลียนเซียวมู่ตงค่อนข้างรู้สึกอิจฉานิด ๆ ดังนั้นเจ้าตัวจึงได้โพล่งออกมาบ้าง
“อันอัน ข้าเองก็อยากกินขนมที่เจ้าทำนะ” คำพูดของเขาทำให้ทั้งคนและสัตว์รวมถึงเจ้าของชื่อหันไปมองทางเขาเป็นตาเดียว
“เหตุใดข้าจะต้องทำให้ท่านด้วย พ่อครัวแม่ครัวในค่ายน่าจะมีกระมั้ง” หนิงอัน ย้อนสีหน้าของนางเต็มไปด้วยความฉงน
“เจ้าบอกเองนี่ว่าข้าเป็นคนของเจ้า ดังนั้นเจ้าย่อมจะต้องดูแลข้าด้วยไม่ใช่หรือ” ความหน้าหนาของชายหนุ่ม ทำให้เหล่าทหารดวงตาเบ
