ิกกว้างมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
“ทะ..ท่านพูดจาอะไรสองแง่สองง่าม ข้าบอกตอนไหนว่าท่านเป็นคนของข้า” หนิงอัน เริ่มใบหน้าขึ้นสีแย้งออกไปอย่างติดขัด566
‘ก็ตอนที่เจ้าพูดขึ้นก่อนที่เจ้าเด็กนั่นจะโดนดาบฟันอย่างไรเล่า’ กุ้ยเฮยเป็นผู้ย้อนความทำให้หนิงอันนึกขึ้นได้
คราวนี้ใบหน้าของเจ้าตัวก็รู้สึกร้อนผ่าวคล้ายจะเป็นไข้ทันที “เจ้านึกออกแล้วอย่างนั้นหรือ” เหลียนเซียวมู่ตงคลี่ยิ้มของตน ก่อนที่จะถามออกมาเชิงหยอกล้อ ดวงตาของเจ้าตัวพราวระยับ
“ข้าไม่ได้ความว่าแบบนั้น ข้า.. เอ่อ เอาเถอะแค่ของหวานเองข้าทำให้ท่านกินก็ได้” หนิงอัน ไม่รู้จะกล่าวแก้ตัวแบบไหนดังนั้นนางจึงเปลี่ยนเรื่อง
(คุณหนูของข้าช่างน่ารักเสียจริง ๆ) มู่ตานยกยิ้มในขณะมองใบหน้าของผู้เป็นนายที่กำลังมีอาการเขินอาย
ส่วนคนที่นั่งอยู่บริเวณนี้ พวกเขาก็ได้แต่ทำเป็นหูหนวกตาบอด ไม่รู้ไม่เห็นสิ่งใดทั้งนั้นจนกระทั่งเมื่อท้องอิ่ม
พวกเขาจึงคิดจะเดินทางออกจากป่า ซึ่งหนิงอันคาดว่ากองกำลังของหลางจิ้นเฟยน่าจะกำลังเดินทางออกมารับพวกนางหลังจากที่เจ้าตัวได้ส่งข่าวผ่านไป๋ไป๋ไป
การคาดคะเนของหนิงอันเป็นไปอย่างถูกต้อง เนื่องจากเมื่อหลางจิ้นเฟยทราบข่าวของหนิงอันจากคนของตน567
ชายหนุ่มก็ได้จัดแบ่งกำลังออกมาจำนวนหนึ่งซึ่งกองกำลังนี้ก็คือคนที่เคยร่วมตามหากลุ่มของเหลียนเซียวมู่ตงมาก่อน
หลายวันต่อมากลุ่มของหนิงอันก็ยังคงอาศัยอยู่ในป่า ซึ่งสิ่งที่พวกเชลยได้
