ขอให้ปลอดภัย
หลังจากเสร็จพิธีการไว้อาลัยรวมถึงฝังร่างของอาจารย์ชราทั้งสองคนไปได้นานหลายวันแล้ว ความโศกเศร้าของหนิงอันก็หาได้จางหายลงไปไม่ เด็กสาวยังคงเก็บตัวอยู่ตามลำพัง
จนในที่สุดหมิงหมิงก็ทนไม่ไหว ดังนั้นเด็กชายจึงได้มาเคาะประตูห้องตำราของผู้เป็นพี่ ที่เจ้าตัวมักจะมาขลุกอยู่แต่ในห้องนี้
“พี่สาว ข้าหมิงหมิงเองขอรับ”
“เข้ามาสิ” นํ้าเสียงของคนพูดฟังดูเหนือย ไร้ซึ่งชีวิตชีวา
หนิงอันก้มหน้าฟุบลงกับโต๊ะ โดยไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมามองผู้ที่กำลังเดินเข้ามา
“พี่สาว หากท่านเป็นอย่างนี้ต่อไป อาจารย์ปู่ใหญ่กับปู่รองจะไปไม่สงบนะขอรับ” เด็กชายพูดขึ้นก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม534
หนิงอันยกหัวของตนมองน้องชาย ก่อนที่นางจะปิดเปลือกตาของตนลงอีกครั้ง “พี่ขอเวลาอีกหน่อยได้ไหม” นํ้าเสียงของนางยังคงแหบแห้ง
“อันอัน เจ้าเป็นอย่างนี้มานานแล้วนะลูก” หยวนฟานเดินเข้าไปโอบกอดร่างกายของบุตรสาวด้วยความสงสาร
“ท่านแม่ ข้าขอโทษนะเจ้าคะ เพียงแต่ข้ายัง…” เด็กสาวกลืนก้อนสะอื้นลงคอตอบออกมาอย่างอยากลำบาก
“แม่รู้ ๆ เพียงแต่แม่อยากให้เจ้ามองดูคนข้างหลังและรอบ ๆ ตัวให้มาก เจ้ารู้หรือไม่ท่านย่าของเจ้านางก็กินอาหารได้น้อยลง รวมถึงพวกเจ้าลาย ฉงฉง ฉงต้าหมาป่าทั้งสี่ก็ไม่ร่าเริงเหมือนเคย ทั้งนี้ทั้งนั้นเป็นเพราะพวกเขาเอาแต่เป็นห่วงเจ้า” หยวนฟานพูดไปก็เอามือลูบหัวลูบหลังบุตรีไปด้วย
หนิงอันได้แต่นิ่งเงียบก่อนที่จะกล่าวออกมาเสียงเบาอย่
