างรู้สึกผิด “ข้าขอโทษเจ้าค่ะ” หนิงอันกระชับอ้อมแขนของตนกับมารดาแน่นกล่าวเจือเสียงสะอื้น535
“ไม่ต้องร้องแล้วลูกรัก หากว่าเจ้าร้องมาก ๆ เข้า ระวังตาจะบวมและไม่งามเอานะ พ่อ แม่รวมถึงย่าของเจ้านั้นไม่มีใครโกรธเจ้าเลย” คำพูดของหยวนฟานทำให้หนิงอันยกยิ้มทั้งนํ้าตา
หลายวันต่อมาเมื่อหนิงอันปรับอารมณ์และสภาพจิตใจของตนดีขึ้น เด็กสาวก็ใช้ชีวิตของตัวเองเฉกเช่นเดิม แต่ทว่าก็ยังคงมีบางครั้งที่นางเผลอเรียกหาอาจารย์ผู้จากไปในขณะปรุงยา
‘อันอัน เจ้าไม่เป็นอะไรแน่นะ’ กุ้ยเฮย อดถามออกมาอย่างเป็นห่วงไม่ได้ ‘ข้าสบายมาก’ สายตาของนางเต็มไปด้วยความเศร้าขณะตอบ แต่เพื่อไม่ให้สหายต้องกังวลเจ้าตัวจำต้องโป้ปดออกไป
กระนั้นกุ้ยเฮยก็ใช่ว่าจะไม่รู้ เพียงแต่เต่าตัวเล็กไม่อยากคาดคั้นและสิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือขอให้สหายกลับมาสดใส ร่าเริงดังเดิมในเร็ววันก็พอ
ส่วนทางด้านหมิงหมิงถึงแม้ว่าหนิงอันจะไม่ได้เก็บตัวอีกทว่าเด็กชายก็หาได้ปล่อยให้พี่สาวอยู่ตามลำพัง536
เนื่องจากไม่ว่าหนิงอันจะทำอะไรเขากับสหายต่างเผ่าพันธุ์ก็มักจะพากันมาป้วนเปี้ยนอยู่รอบ ๆ ตัวของอันอันประหนึ่งเป็นองครักษ์ประจำตัว
ยิ่งนานวันสภาพจิตใจของเด็กสาวก็ค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับ สาเหตุที่เป็นเช่นนี้เป็นเพราะนางได้รับความรักทั้งจากคนในครอบครัวรวมถึงทั้งพวกพ้อง แต่แล้วความสบายใจก็อยู่ได้ไม่นาน
ในขณะที่เจ้าตัวกำลังเตรียมดินเพื่อเพาะปลูกครั้งใหม่เสียงร้องของนกตัวใหญ่ที
