่หายเงียบไปนานมากกว่าสองเดือนจู่ ๆก็ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางท้องฟ้า
“ไป๋ไป๋!” หนิงอันตะโกนเรียกชื่อของนกตัวนั้นเสียงดังด้วยความดีใจ ทว่าสภาพของมันค่อนข้างอิดโรยและไม่มีจดหมายหรือข้อความใด ๆ ติดมากับขาของมันเฉกเช่นทุกครั้ง
“เกิดอะไรขึ้น เจ้าดื่มนํ้าก่อน” หนิงอันไม่พูดเปล่านางได้นำนํ้าตกสวรรค์เทใส่ชามให้นกตัวโตทันที
เมื่อไป๋ไป๋ได้รับนํ้าอันแสนวิเศษนี้เข้าไป ร่างกายของมันก็ได้รับการฟื้นฟู ‘ไป๋ไป๋ บอกว่าเจ้าเด็กนั่นกับอานเจิ้ง ยงฮ่าว หลงอยู่ในดินแดนป่าวงกตของศัตรู ทำให้ตอนนี้ยังไม่สามารถหาทาง537
ออกมาได้ ตัวมันเองก็กว่าจะหลุดออกมาได้และบินมาบอกเจ้าก็มีสภาพที่เห็นนี่แหละ’
หนิงอันใบหน้าซีดขาว “นานแล้วหรือยัง” นางรีบถามออกมาทันที ‘ประมาณหนึ่งเดือน’
(นี่สินะที่เป็นสาเหตุให้พี่รองหลานนำทัพหลวงเดินทางไปชายแดน) เจ้าตัวคิด
‘เฮยเฮย เราไปชายแดนกันเถอะ’ หนิงอันพูดขึ้น ซึ่งการตัดสินใจเช่นนี้ของเด็กสาวเป็นเรื่องที่กุ้ยเฮยคาดเดาไว้อยู่แล้ว
“พี่สาว เกิดอะไรขึ้น” หมิงหมิงไม่เก็บความสงสัย ไว้เมื่อเห็นสีหน้าของผู้เป็นพี่ หนิงอันลังเลใจอยู่ชั่วครู่ เนื่องจากเจ้าตัวไม่รู้ว่าควรจะบอกน้องออกไปดีหรือไม่
“พี่มู่ตง กับพี่สาม พี่สี่กำลังอยู่ในอันตรายข้าจะไปช่วยพวกเขา” หนิงอันตัดสินใจพูดออกไป และก่อนที่เจ้าตัวจะรีบหาหนทางเพื่อเดินทางไปทางชายแดนทางเหนือ
จู่ ๆ ก็มีร่างของหญิงสาวสามนางปรากฏกายออกมาตรงหน้าของเธอ หนิงอัน
