กุ้ยเฮยพูดขึ้นพร้อมกับนำหยกมันแพะสีขาวที่หนิงอันลืมไปแล้วออกมาใส่ในมือของเด็กสาว
หนิงอันมองหยกที่แผ่ไอเย็นอยู่ในมือก่อนที่จะแสดงให้กับคนทั้งสามดู “หยกที่เจ้าพูดถึงใช่อันนี้ไหม”
“ชะ..ใช่แล้วเจ้าค่ะ ข้าขอบังอาจถามได้หรือไม่ คุณหนูได้มาจากไหนหรือเจ้าคะ” “เป็นพี่ชายมู่ตงให้ข้ามาในตอนนั้นอายุข้าเพิ่งจะแค่ไม่กี่ปี ข้าว่าจะคืนให้เขาตั้งหลายครั้ง แต่ยุ่ง ๆ ก็เลยเก็บมาจนป่านนี้”540
คำตอบของหนิงอันทำให้องครักษ์เงาทั้งสามมองหน้ากันไปมาพลางคิดเหมือน ๆ กัน (นายน้อยกล้าให้ของสำคัญเช่นนี้เลยอย่างนั้นหรือ)
“ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าว่า พวกเราก็รีบไปช่วยพวกเขากันเถอะ ข้าจะไปแจ้งขออนุญาตจากฝ่าบาทเองเพื่อให้ใช้เป็นข้ออ้างในการเดินทางว่าแต่เรื่องกองกำลังข้าจะต้องบอกออกไปด้วยหรือไม่”
“เรื่องนี้พวกข้าไม่อาจตัดสินใจได้เจ้าค่ะ”
‘เอาอย่างไรดีล่ะเฮยเฮย’ หนิงอันค่อนข้างคิดหนักทีเดียวเนื่องจากยุคสมัยนี้หากมีกองกำลังเป็นของตน ผู้เป็นฮ่องเต้ก็อาจระแวงเอาได้แต่ถ้าหากไม่บอกนางจะใช้คนเยอะได้อย่างไร
‘เจ้าไม่ต้องบอกหรอก ในเมื่อพวกเขาอยู่กันมาได้ตั้งหลายปีโดยที่ไม่มีใครรู้ ดังนั้นข้าคิดว่าเรื่องจะไปช่วยคนพวกเขาย่อมหาทางกันเองได้’
‘ข้าเชื่อเจ้า’ เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนี้จากสหายหนิงอันก็คลายความวิตกลง
“ข้าจะไม่บอกกับฝ่าบาทเรื่องนี้ แต่พวกเจ้าช่วยติดต่อคนเหล่านั้นให้ไปพบกันที่ชายแดนเหนือและหลังจากช่วยคนออกมา541
ได้ พวกเจ้าก็แยก
