ห่วงไม่ได้ ดังนั้นแม้ว่าทั้งบุตรชายและลูกสะใภ้จะกล่าวออกไปแล้ว
เจ้าตัวก็ยังไม่ว่ายกล่าวยํ้าในเรื่องความปลอดภัยของหลานสาว ทำให้หนิงอันรู้สึกซาบซึ้งในความรักของคนในครอบครัวที่มีให้ตนเป็นอย่างยิ่ง
ดังนั้นในคํ่าคืนก่อนออกเดินทาง แม้อันอันจะเติบโตจนเป็นสาวแล้วนางก็ยังไปขอนอนกับพ่อ แม่ โดยมีหญิงชรามานอนอยู่ด้วยกัน ซึ่งหมิงหมิงเองก็ได้มานอนอยู่ภายในห้องใหญ่ที่ได้จัดที่นอนเอาไว้เป็นกรณีเฉพาะ
และเมื่อฟ้าสาง แสงสีทองจับขอบฟ้ารถม้าของครอบครัวหยูก็มาส่งเด็กสาวทั้งสองลงเรือ หนิงอันยืนโบกมือ546
ให้กับผู้ที่มาส่งตนด้วยรอยยิ้ม เช่นเดียวกับคนในครอบครัวที่ยกมือโบกลานางเช่นกัน
สายลมของกลางเดือนฤดูใบไม้ผลิตีเข้ากระทบใบหน้านางก่อนที่เด็กสาวจะภาวนาถึงผู้ที่อยู่ห่างไกล “ข้าให้พวกท่านปลอดภัย”547
