นั้นหรือ’ กุยเฮย เดินต้วมเตี้ยมไปมาอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือของสหายถามขึ้น เมื่อเห็นลายมืออันเป็นระเบียบที่เด็กสาวขีดเขียนขึ้นมาด้วยความอยากรู้
‘ใช่แล้ว เรื่องนี้ข้าเขียนให้เจ้าเป็นตัวเอกเชียวนะ’ หนิงอันเหยียดริมฝีปากเคลือบด้วยสีผึ้งสีชมพูอ่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มจนเห็นฟันขาวราวไข่มุกเรียงเป็นระเบียบ
‘ตัวเอก คือสิ่งใด’ เต่าตัวเล็กถามขึ้นอย่างสงสัย พลางเอียงหน้าน้อยของตนมองไปยังใบหน้าของเด็กสาวสีหน้าฉงน515
‘ก็คือ ตัวดำเนินเรื่อง ข้าให้เจ้าเป็นเซียนเต่าผู้มีพลังวิเศษแต่ต้องลงมาจากสวรรค์เพื่อเผชิญด่านเคราะห์และก็มาเจอกับข้าจากนั้นก็เกิดเรื่องราวเหนือธรรมชาติมากมาย……’ หนิงอันอธิบายให้ เต่าตัวเล็กฟังเป็นฉาก ๆ เพื่อให้กุ้ยเฮยเห็นภาพได้ชัดเจนขึ้น
‘ในสายตาของเจ้า ข้ายิ่งใหญ่มากขนาดนั้นเลยอย่างนั้นหรือ’ กุ้ยเฮยไม่คาดคิดว่าเด็กน้อยในวันวานจะมองตนด้วยความชื่นชมมากขนาดนี้
‘ก็ใช่นะสิ หากไม่มีเจ้า ข้ายังคิดไม่ออกเลยด้วยซํ้าว่าตัวเองจะอยู่รอดอยู่ในยุคนี้ได้อย่างไร รวมถึงครอบครัวและชาวบ้านและไหนจะผู้คนที่ช่วยชีวิตเอาไว้อีกหากไม่ชื่นชมเจ้าจะให้ข้าไปชมใคร’ คำตอบของหนิงอันทำให้กุ้ยเฮยรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมากและก็ดีใจที่ได้หนิงอันมาเป็นผู้ปลดผนึกให้กับตัวเอง
หลายวันผ่านไปหิมะในเมืองหลวงก็ยังคงไม่หยุดตก ข่าวของเหลียนเซียวมู่ตงเองก็เงียบหายไปกับสายลมฤดูหนาว หนิงอันจึงคิดว่าชายหนุ่มน่าจะยุ่งและก็เป็นอย่างที่เ
