าสู่กลางฤดูหนาว หิมะสีขาวเริ่มโปรยปรายตกลงมาจากฟากฟ้ายิ่งทำให้การเดินทัพเต็มไปด้วยความลำบาก
กระนั้นเหล่าทหารกล้าก็หาได้ย่อท้อ พวกเขายังคงเร่งฝีเท้าด้วยความรีบเร่งเพื่อหวังจะไปช่วยสหายร่วมชาติที่อยู่แนวหน้าให้ได้ทันก่อนที่จะมีการสูญเสียเกิดขึ้นมากกว่านี้
หลายวันผ่านไปท่ามกลางหิมะขาวโพลน เสียงกรีดร้องแหลมสูงของนกอินทรีย์ตัวใหญ่ซึ่งกำลังบินอยู่กลางท้องนภา
ทำให้หนิงอันแหงนใบหน้าเล็ก ๆ ของตนมองฝ่าหิมะขึ้นไปมองบนแผ่นฟ้ากว้าง “ไป๋ไป๋” เด็กสาวส่งเสียงเรียกนกตัวนั้นอย่างดีใจ
‘เจ้าเด็นนั่นเขียนมาว่าอย่างไรบ้าง’ กุ้ยเฮย เอ่ยถามหลังจากหนิงอันคลี่จดหมายออกอ่าน
‘พวกเขาเดินทัพได้ครึ่งทางแล้ว อีกไม่ไกลก็จะถึงที่หมายแต่สภาพอากาศเลวร้ายมากทำให้การเดินทางเป็นไปอย่างยากลำบาก’ หนิงอันพับจดหมายที่ตนได้รับใส่ลงในอกเสื้อกล่าวออกมาอย่างกังวล514
‘เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก คนพวกนั้นได้รับการบำรุงจากนํ้าตกสวรรค์ของข้าไปไม่ใช่น้อย ร่างกายย่อมถึกทนมากกว่าคนอื่นอยู่แล้ว’ กุ้ยเฮยกล่าวอย่างอวดตัว
‘นั่นสินะ ข้ายังจะต้องห่วงอะไรกัน’ แม้ว่าเจ้าตัวจะพูดออกไปแบบนั้นก็ตาม ทว่านางกลับรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเอาเสียเลย
เจ็ดวันต่อมาหิมะในเมืองหลวงก็เริ่มตกลงมามากขึ้นจนกระทั่งมองไปทางไหนก็เห็นแต่หิมะขาวโพลนเต็มไปหมด
หนิงอันผู้ว่างจากงานการเกษตร เจ้าตัวจึงได้อาศัยช่วงเวลานี้มาเขียนผลงานเรื่องใหม่
‘อันอัน เจ้ากำลังเขียนนิยายอย่าง
