“ถ้าอย่างนั้นเรื่องที่ข้านำมาปรึกษาท่านก็อย่าเอามาใส่ใจเลย เอาไว้ข้าจะนำไปบอกพี่รองหลางเองก็แล้วกัน” หนิงอันพูดขึ้นอย่างเห็นใจคนตรงหน้า
ทว่า…
“พี่ชายรองหลาง เจ้าเรียกเขาแบบสนิทสนมแบบนี้เมื่อไหร่กัน” ชายหนุ่มเน้นเสียงทีละคำ491
“ก็นานแล้วนะ” หนิงอันตอบตามตรง
“เรื่องนี้ข้าจะช่วยเอง เจ้าไม่ต้องไปถึงจวนของเขาหรอกหากผู้อื่นไม่รู้จะคิดในทางที่ไม่ดีเอาได้” หลังจากเจ้าตัวพูดจบชายหนุ่มก็เรียกหลินเจ๋กับอู่หวี่เข้ามา
“ขอบคุณท่านมาก ว่าแต่ท่านเอาแต่ทำงานเช่นนี้ได้กินข้าวบ้างหรือไม่ข้ารู้สึกว่าท่านดูจะซูบผอมลง” เด็กสาวกล่าวขอบคุณ ก่อนที่จะเปลี่ยนเรื่อง
“กิน แต่ไม่ค่อยถูกปากเท่าไหร่” เหลียนเซียวตอบตามตรง อาหารที่จวนของตนแม้จะมีหลายอย่าง แต่เนื่องจากเขาต้องนั่งกินคนเดียวมีนาน ๆ ครั้งจึงจะไปนั่งร่วมโต๊ะกับบิดามารดากระนั้นก็หาได้อร่อยไม่
“เอาแบบนี้ดีไหม ข้าจะส่งอาหารมาให้ท่านก็แล้วกัน”หนิงอันเสนอด้วยความเต็มใจ
“ไม่ต้องหรอก ข้ากินอาหารคนเดียวจะกินอะไรก็คงรู้สึกเหมือนเดิม” คำพูดของเขาแฝงไว้ด้วยความเหงา
“ท่านจะไปกินที่จวนของข้าไหมล่ะ ไปกินที่นั่นก็ไม่เหงาแล้ว” หนิงอันพูดขึ้นอีกครั้ง “มันจะดีหรือ ข้าเกรงใจท่านอาหยูกับอาหญิง ไหนจะย่าของเจ้าอีก” ชายหนุ่มตอบตามตรง492
“เหอะ! จะมาเกรงใจอะไร ทำอย่างกับท่านไม่เคยไปกินหรือไม่อีกทางเลือกหนึ่งก็คือท่านควรจะแต่งงานรับรองไม่ต้องกินข้าวคนเดียวแล้ว” คำพูดนี้ทำให้เหล
