ับบ้าน” เด็กหญิงคนนั้นร้องไห้วิงวอนทั้งนํ้าตา
“กลับได้ยังไง ข้าจ่ายเงินไม่ใช่น้อยกว่าจะได้ตัวเจ้ามาเจ้าจะต้องอยู่ทำงานให้ข้าก่อน” หญิงคนนั้นตะโกนใส่หน้าเด็กหญิงเสียงดัง
“ท่านป้าข้าตัวเล็กแค่นี้จะทำงานให้ท่านได้ยังไง ปล่อยข้าไปเถอะ รับรองหากข้ากลับถึงบ้านเมื่อไหร่ ข้าจะให้บิดาจ่ายเงินคืนให้ท่าน” เด็กคนนั้นรีบหาทางรอด
“เจ้าอย่ามาหลอกข้าให้ยาก หากข้าพาเจ้าไปส่ง มือปราบก็จับข้าเข้าคุกนะสิ ข้าไม่ได้โง่นะ ในตอนนี้เจ้าอาจจะยังหาเงินไม่ได้แต่อีกไม่กี่ปีเมื่อเจ้าเติบโตข้าย่อมหาเงินจากเจ้าได้ไม่ยาก” หญิงวัยกลางคนผู้นี้พูดออกมาอย่างเห็นแก่ตัว
หลินเจ๋ กำหมัดของตนแน่นเช่นเดียวกับทหารของตระกูลหลาง “เราจะต้องใจเย็นเอาไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นอาจทำให้ผู้เป็นนายเสียการ” พวกเขาต่างพยายามข่มกลั้นความรู้สึกอย่างยากลำบาก498
ทว่า…เหมือนสวรรค์จะเข้าข้าง เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงฝีเท้าม้าห่างออกไปไม่ไกล “ต้องเป็นนายน้อยแน่” หลินเจ๋พูดออกมาอย่างมั่นใจ
และยิ่งเมื่อเจ้าตัวมองเห็นสัตว์ร้ายทั้งเจ็ดตัววิ่งนำหน้ามาก่อน ชายหนุ่มยิ่งยกมุมปากขึ้นสูง ซึ่งทำให้ใบหน้าผ่อนคลายมากขึ้นกว่าเดิม
“สะเสือ..หมีดำ..หมาป่า เหตุใดพวกท่านไม่ตกใจ พวกเราจะไม่หนีกันหรือขอรับ” หนึ่งในทหารใหม่ของตระกูลหลางพูดออกมาเสียงสั่น
“จะหนีทำไม สัตว์พวกนี้เป็นสหายของท่านเซียนหมออัน” เมื่อหัวหน้าของตนพูดเช่นนี้ ชายหนุ่มทหารใหม่คนนั้นก็มีสีหน้างุนงงมากกว่
