ว่าใครที่เป็นคนลักพาตัวท่าน”คำถามของหนิงอันทำให้กุ้ยฮวาก้มหน้าลงใบหน้าของนางมีความเคียดแค้นชิงชังและโศกเศร้าคละเคล้ากัน481
“รู้ เป็นชายคนนั้นที่ช่วยเหลือข้าในวันที่เราไปท่าเรือ อีกทั้งยังเป็นคนที่นัดเจอกับข้าอยู่หลายหน” หญิงสาวกัดฟันพูดพร้อมกับกำมือของตนแน่น
“แล้วท่านรู้หรือไม่ว่ามันหนีรอดไปได้” กุ้ยฮวาเงยหน้ามองใบหน้าของอันอันสีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“เจ้ารู้จักมันด้วยอย่างนั้นหรือ” กุ้ยฮวาจำได้ว่าไม่เคยพูดหรือบอกใครเกี่ยวกับชายคนนั้นมาก่อน
“ในวันที่ท่านถูกจับตัว ข้ามองเห็นชายคนหนึ่งแบกท่านขึ้นบ่าบ่าวของท่านจึงได้บอกข้าว่าเขาเป็นใคร และในวันนั้นข้าก็ตามไปช่วยท่านด้วยแต่ไม่เห็นชายคนนั้นอยู่ในจวนหลังนั้น”
“เป็นแบบนี้เอง แล้วพวกเราจะทำอย่างไรกันดี ชายคนนั้นชั่วร้ายมากหากมันไปจับตัวคนอื่นอีกพวกนางอาจจะไม่โชคดีเหมือนข้าที่เจ้าตามไปช่วยได้ทันจะว่าไปเรื่องนี้ข้าต้องขอบใจเจ้ามากนะอันอัน ไม่อย่างนั้นข้าคงจะไม่มีหน้าอยู่บนโลกนี้อีกแล้ว” กุ้ยฮวาพูดขึ้นนํ้าตาคลอโดยมือของตนก็จับมือของหนิงอันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย482
“พี่สาวไม่ต้องคิดมากนะเจ้าคะ แล้วไม่ต้องกังวลเรื่องที่ท่านถูกจับตัวไปไม่มีใครรู้หรือถึงมีใครรู้ท่านก็อย่าได้ไปสนใจเพราะปากและความคิดของผู้อื่นเราห้ามไม่ได้”
“ข้าฟังเจ้า” กุ้ยฮวายกยิ้มทั้งนํ้าตา และเห็นด้วยกับความคิดที่ไม่มีใครเหมือนของอันอัน และคนในครอบครัวต่างก็ให้กำลังใจนางเช่นก
