องจากช่วง341
นี้ดอกไม้ยังสถานที่แห่งนั้นกำลังบานอีกทั้งอากาศในตอนนี้ก็กำลังดีไม่หนาวหรือร้อนจนเกินไป
หนิงอันคิดอยู่ชั่วครู่ จึงพยักหน้าพร้อมตอบรับ “ก็ดีเหมือนกันตั้งแต่มาที่นี่ข้ายังไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนเลย ไหน ๆสถานการณ์ช่วงนี้ก็คลายเครียดลงไปแล้วไปพักผ่อนสักหน่อยก็ดีหมิงหมิงน้องไปบอกพวกนั้นเถอะ วันนี้เราจะไปเที่ยวกันเท่าที่ทำได้”
“ได้เลยขอรับพี่สาว” เด็กชายแย้มยิ้มเบิกบานร่าเริงกึ่งวิ่งกึ่งกระโดดไปทางหลังบ้าน
ทำให้หนิงอันมองตามแผ่นหลังของเขาพร้อมกับหัวเราะน้อย ๆ ออกมา “พี่ชายพวกเราเดินไปนั่งในศาลากันเถอะ อยู่นอกจวนนาน ๆ คงไม่ดีนัก” “ไปสิ ก็ดีเหมือนกันข้าจะได้รอหลินเจ๋ด้วย” คำพูดของชายหนุ่มทำให้หนิงอันรู้สึกสงสัยกระนั้นเจ้าตัวคิดว่าไม่มีอะไรจึงได้ปล่อยผ่าน
เมื่อคนทั้งสองเข้ามานั่งในศาลาที่รอบล้อมด้วยดอกบัวภายในสระที่กำลังเบ่งบานอวดโฉมของตน หนิงอันก็ให้มู่ตานไปนำของว่างกับนํ้าชาออกมาเพื่อต้อนรับแขก342
ในระหว่างที่คนทั้งคู่อยู่กันตามลำพัง เหลียนเซียวมู่ตงเมื่อเห็นว่าท่าทางของคนตัวเล็กอารมณ์ดีขึ้นมาแล้วเขาจึงได้ถามในเรื่องที่สงสัย
“เจ้าไม่ดีใจหรือ ที่ทั้งเจ้าและบิดาได้ตำแหน่งขุนนาง”หนิงอันมองใบหน้าที่หารอยตำหนิไม่ได้นั้นก่อนจะถอนหายใจ
“การที่ท่านพ่อของข้าได้ตำแหน่งเป็นขุนนางขั้นหนึ่งข้าเองก็ดีใจอยู่หรอก แต่เรื่องของข้าต่างหาก เหตุใดฝ่าบาทไม่ประทานเงินทองมาให้กัน ข้าจะเอาตำแหน่งนักปราช
