น้อย “ท่านอาหยูเรียกข้ามู่ตงเหมือนเดิมเถอะเรียกอย่างอื่น ข้าไม่ชินนะขอรับ”
หนิงอันมองสีหน้าของบิดาก่อนมองไปยังผู้มาเยือน เจ้าตัวจึงได้ถามเขาตรงประเด็น “พี่ชายมารับพวกเราหรือเจ้าคะ”
เหลียนเซียวมู่ตงส่งยิ้มบางให้เด็กสาวพลางพยักหน้า“ข้ากลัวว่าเจ้าจะตื่นเต้นก็เลยมารับ” “ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะเจ้าค่ะ”
หยูเจียงจึงได้ขึ้นหลังม้าก่อน ตามมาด้วยเหลียนเซียวมู่ตงที่ขี่ม้ามาขนาบข้างรถม้าของเด็กสาวอีกฝั่งซึ่งเป็นคนละด้านกับบิดาของเจ้าตัว
“อันอันเจ้าไม่ตื่นเต้นหรือที่วันนี้ฝ่าบาทเรียกเจ้าเข้าเฝ้าท่ามกลางเหล่าขุนนางมากมาย” เหลียนเซียวมู่ตงชวนคุย
“ไม่เจ้าค่ะ” หนิงอันตอบออกมานํ้าเสียงของนางเป็นธรรมชาติมากจนทำให้เหลียนเซียวมู่ตงประหลาดใจ แต่เขาก็เพียงแค่คิดว่าก็สมเป็นนางล่ะนะ
เมื่อถึงหน้าพระราชวังคนทั้งหมดก็ลงจากม้าและหนิงอันก็ลงมาจากรถม้าเช่นกัน แต่แตกต่างกันที่เด็กสาวนั้นได้มีลี่กูกูนาง324
กำนัลคนสนิทของฮองเฮามารอรับ หญิงสูงวัยเดินเข้ามาทำความเคารพเหลียนเซียวมู่ตงก่อนจึงได้ทักทายหยูเจียง
ซึ่งหนิงอันเองก็กำลังจะยอบตัวลงทักทายหญิงสูงวัยกว่าเช่นกัน แต่ทว่าลี่กูกูได้เอ่ยห้ามเอาไว้เสียก่อน “คุณหนูอย่าเจ้าค่ะข้าน้อยเป็นเพียงบ่าว” การที่นางห้ามออกมาเช่นนี้ย่อมมีเหตุผล
“ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ลี่กูกูเป็นผู้อาวุโสข้าเป็นผู้น้อยต้องทักทายท่านนะถูกต้องแล้ว” หนิงอันพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มทำให้หญิงสูงวัยรู้สึกเอ็น
