ายคนเดิมพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของหาน กวงฮุยที่มีต่อหยูเจียง “เขาคือใคร เจ้าพูดมาให้กระจ่างสิ”
แต่แล้วยังไม่ทันที่ชายคนนั้นจะตอบเสียงแหลมเล็กของขันทีก็ประกาศขัดขึ้นอีกครั้ง “ฝ่าบาทเสด็จ”
ขุนนางทั้งหมดจึงได้เงียบเสียงของตนลง ทางด้านหนิงอันในตอนนี้เจ้าตัวกำลังสนทนาอยู่กับผู้เป็นใหญ่ของวังหลังรวมถึงน้องชายหญิงที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานอย่างสนุกสนาน
“อันอัน ข้าดีใจที่ได้พบหน้าเจ้าสักทีเจ้ามาเมืองหลวงได้ปีกว่าแต่เราเพิ่งจะได้พบกันข้าเป็นห่วงเจ้ามากยามเมื่อรู้ข่าวที่เจ้าจะต้องไปรักษาผู้ป่วยเหล่านั้น” จื่อเย่จับมือเด็กสาวพูดขึ้นจากใจจริง
ในตอนนั้นนางเอ่ยค้านกับผู้เป็นสามีไปแล้วแต่ไม่เป็นผลเนื่องจากเขาให้เหตุผลว่า หากไม่ใช่อันอันข้าก็ไม่รู้ว่าจะหาใครหรือหนทางไหนได้อีกแล้ว ดังนั้นนางจึงได้หมั่นไปสวดมนต์ขอพร328
ต่อพระพุทธองค์ให้ช่วยคุ้มครองเด็กคนนี้ในพระอารามหลวงทุกวัน และเรื่องนี้ก็ได้ถูกชุนหงเปิดโปงออกมาในวันนี้
“พี่สาวอันข้าจะบอกท่านให้นะเจ้าคะ แม่ของข้าไปสวดมนต์ไหว้พระขอพรที่อารามหลวงทุกวันเลย ว่าขอให้ท่านปลอดภัยอย่าได้ติดโรคร้าย” เด็กหญิงตัวน้อยในวันวานมาบัดนี้ได้เติบโตขึ้นจากเดิมอีกทั้งยังงดงามไม่ต่างจากผู้เป็นมารดาเลยแม้แต่น้อยกล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง
หนิงอันรู้สึกซาบซึ้งในความมีนํ้าใจนี้เป็นอย่างมาก ทำให้นางลุกขึ้นยืนและยอบตัวลงอยางอ่อนช้อยเพื่อคารวะหญิงสูงศักดิ์ก่อนกล่าวออกมา “ข้าน้อยทำให้
