จฉริยะจริง ๆ ข้าคิดว่าหลังจากจบเรื่องร้าย ๆ พวกนี้ข้าจะเรียกนางเข้าวังเพื่อมอบ242
ตำแหน่งนักปราชญ์หญิงให้กับนางและแต่งตั้งให้นางเป็นขุนนางหญิงคนแรกของแคว้น น้องภรรยาเจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร”
“ย่อมต้องเห็นด้วยอยู่แล้วสิขอรับ ว่าแต่ท่านจะจัดการกับพวกขุนนางหัวเก่าอย่างไรหากเรื่องของนางถูกคัดค้าน” เหลียนเซียวมู่ตงถามอย่างกังขา
“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวลหากเรื่องภัยแล้งและตั๊กแตนเกิดขึ้นจริงข้าคิดว่าคงจะไม่มีใครกล้าเอาหัวของตนมาเสี่ยงหรอก”
“ข้าเห็นด้วยกับท่าน”
ขันทีเหลียวผู้เป็นคนฟังก็เห็นดีด้วยกับผู้เป็นนายเช่นกันเนื่องจากเจ้าตัวได้เห็นความสามารถของหนิงอันอยู่บ่อยครั้ง
หนิงอันผู้กำลังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะมีตำแหน่งใหญ่ในอนาคต กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนที่นอนของตน และต้องสะดุ้งตกใจตื่นเมื่อได้ยินเสียงของกุยเฮย ‘อันอันพวกมันมากันแล้ว’
‘อะไรมา’ นํ้าเสียงของนางยังคงงัวเงียใบหน้าแสดงความมึนงง ‘ก็ตั๊กแตนอย่างไรเล่า มันมาถึงชายป่ารอบนอกแล้ว’ จบประโยคนี้ของสหายอันอันหูตาสว่างขึ้นทันที243
“อะไรนะ! มันมาแล้ว” หนิงอันตะโกนเสียงดังและกระเด้งตัวออกจากที่นอนด้วยความเร็ว
ท้องฟ้าเบื้องบนกำลังทอแสงรำไรเป็นสัญญาณบอกว่าเช้าวันใหม่กำลังเริ่มต้น เช่นเดียวกับความหายนะของมนุษย์เมื่อเด็กหญิงมองเห็นกลุ่มสีดำทะมึนอยู่เบื้องหน้า ‘เฮยเฮย เจ้าจัดการได้เลย’
เต่าตัวน้อยผู้ไม่เคยทำให้สหายผิดหวังรีบจัดการทำตามที่หนิงอันเค
