ยบอกเอาไว้ทันที เสียงกัมปนาทจากฟ้าร้องทำให้ตั๊กแตนฝูงใหญ่เริ่มบินแยกกันด้วยความตกใจ
ไม่เพียงแค่สัตว์ชนิดนี้เท่านั้นเพราะผู้คนที่ได้ยินเสียงฟ้าร้องต่างพากันเดินออกมาจากเรือนเพื่อมาดูบนท้องฟ้าเช่นกันและพวกเขาก็ได้พบกับตั๊กแตนที่ร่วงอยู่บนพื้นบ้างบินมาหมายจะเข้าบ้านของตนบ้าง
“ตั๊กแตน! พวกมันมาแล้ว รีบปิดประตูหน้าต่างให้สนิทเร็วเข้า” นํ้าเสียงแตกตื่นของคนที่เห็นสัตว์ชนิดนี้ต่างตะโกนออกมาพร้อม ๆ กัน
“พี่สาว” หมิงหมิงเดินมาจับมือของผู้เป็นพี่ที่กำลังยืนมองท้องฟ้า “น้องรัก เจ้าอยากกินของอร่อยหรือไม่”244
‘ข้าอยากกิน’ หมิงหมิงยังไม่ทันตอบเต่าตัวน้อยแทรกขึ้นเสียก่อนทั้ง ๆ ที่เจ้าตัวยังไม่รู้ว่าของอร่อยที่ว่าคืออะไร ‘ถ้าอยากกินเจ้าก็ทำให้ตั๊กแตนพวกนี้สลบซะ ในเมื่อมันกล้าบุกเข้ามาถิ่นของเรา เราก็จับมันมากินกันเถอะ’
‘เจ้าว่าอะไรนะ สัตว์น่าเกลียดแบบมันพวกนี้ เจ้าแน่ใจนะว่ากินได้’ กุยเฮยย้อนถามอย่างกังขา
‘ข้าเคยหลอกเจ้าอย่างนั้นหรือ ไม่เพียงแต่กินได้นะพวกมันยังอร่อยและมีประโยชน์มากอีกด้วย’ หนิงอันยกยิ้ม
“พี่สาว จะให้ข้าทำอะไรหรือขอรับ” หมิงหมิงถามขึ้นสีหน้าเต็มไปด้วยความมึนงง “จับตั๊กแตนให้ได้มากที่สุด ข้าจะทำของอร่อยให้เจ้ากิน” หนิงอันพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มแต่มันช่างทำให้คนฟังขนลุกพิกล
หมิงหมิงผู้เชื่อฟังมีหรือจะไม่ทำตาม ไม่เพียงแค่เขาจะไล่จับตั๊กแตนคนเดียวเท่านั้นแม้แต่สุนัขป่าที่อยู่ภายในบ้านต่างก
