องตนไปทางนกตัวหนึ่งที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้
‘ขอบใจนะเฮยเฮย หากไม่ได้เจ้า ชีวิตของข้าคงจะลำบากกว่านี้เป็นแน่’
‘เจ้าสำนึกได้ก็ดีแล้ว เลิกทำนํ้าเสียงซาบซึ้งเถอะข้าฟังแล้วรู้สึกขนลุก’
จบการสนทนาระหว่างทั้งคู่ เพียงไม่นานอันอันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของจงเซ่อมาแต่ไกล ม้าตัวใหญ่ส่งเสียงร้องทักเจ้านายตัวน้อย
“จงเซ่อพวกเราเข้าเมืองกันเถอะ” หนิงอันยกมือขึ้นลูบลำตัวของม้าสีนํ้าตาลแดงตัวใหญ่ก่อนที่จะวาดเท้าขึ้นบนหลังของมัน
หนิงอันควบม้าของตนเข้าไปในเมืองด้วยความเร่งรีบจนกระทั่งถึงที่ทำงานของบิดา “คุณหนูหยู” นายทหารหน้าประตูเอ่ยทักนางอย่างสุภาพ “ท่านอา ท่านพ่ออยู่หรือไม่เจ้าคะ”
“ท่านเจ้าเมืองอยู่ด้านในขอรับ”230
“ถ้าอย่างนั้นข้าขอไปพบท่านพ่อก่อนนะเจ้าคะ ท่านอาข้ารบกวนฝากจงเซ่อด้วย”
“ได้สิขอรับ เชิญคุณหนูตามสบาย”
เสียงเคาะประตูหน้าห้องของหยูเจียงดังขึ้น “เข้ามา” เมื่อได้ยินเสียงอนุญาต หนิงอันก็เปิดประตูเข้าไปทันที
“ลูกรัก มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ” “ท่านพ่อ ฟังข้าให้ดีนะเจ้าคะคือว่า…..” หนิงอันไม่รอช้า นางรีบเอ่ยเข้าวัตถุประสงค์ของตนอย่างรวดเร็ว
“แย่แล้ว! ขอบใจเจ้ามาก พ่อจะรีบสั่งคนไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย ว่าแต่เจ้ายังมีอะไรเพิ่มเติมอีกไหม”
“ตอนนี้ยังไม่มีเจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”คนเป็นลูกปฏิเสธพร้อมกับเตรียมจะเดินออกไปจากห้อง
“ ลูกรัก อยู่ข้างนอกเจ้าต้องระวังตัวเองให้ดีนะ” หยูเจียงไม่วาย
