กล่าวกำชับแม้เขาจะรู้ดีว่าบุตรสาวมีองครักษ์คอยติดตามอยู่
“เจ้าค่ะ”231
จุดมุ่งหมายต่อไปของเด็กหญิงก็คือร้านของเหลียนเซียวมู่ตงซึ่งในครั้งนี้เด็กหญิงเขียนจดหมายเพียงสั้น ๆ เพื่อฝากส่งไปทางนกสื่อสาร
“คุณหนูหยูเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าเจ้าคะ สีหน้าของท่านไม่สู้ดีเท่าที่ควร” เถียนต้านถามขึ้นอย่างเป็นห่วง
“กำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นเจ้าค่ะ แต่ว่าข้ายังไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นจริงหรือไม่ แต่ท่านรู้เอาไว้ก็ไม่เสียหายเรื่องมันเป็นแบบนี้…”
เถียนต้านฟังเรื่องที่เด็กหญิงอายุน้อยกว่าเล่าด้วยใบหน้าไร้สีเลือด “คุณหนูหยู เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก ๆ เลยนะเจ้าคะอีกทั้งยังร้ายแรงเสียด้วย”
“ใช่สิเจ้าค่ะ ข้าก็เลยกลุ้มใจอยู่นี่แหละ วันนี้ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ หากพี่สาวมีอะไรก็ให้คนไปตามข้าที่เรือนก็แล้วกัน”
เถียนต้านพยักหน้าตอบรับก่อนที่เจ้าตัวจะเดินตามเด็กหญิงผู้ถือว่าเป็นเจ้านายของตนครึ่งหนึ่งออกมาจากห้อง “เจ้าค่ะ”232
เมื่อหนิงอันกลับมาถึงสวนของตน เจ้าตัวก็ได้เรียกคนงานมาประชุมเพื่อบอกในเรื่องนี้ “คุณหนู แล้วพวกเราจะเก็บผลผลิตในไร่ ในสวนทันกันหรือขอรับ/เจ้าคะ”
“เพราะเช่นนี้แหละเจ้าค่ะ ข้าถึงได้เรียกประชุมกับทุกคนเห็นทีว่าพวกเราคงจะต้องทำงานหนักกันทั้งกลางวันกลางคืนเสียแล้ว”
คนงานประจำของครอบครัวหยูหาได้มีปัญหาในเรื่องทำงานหนัก เพราะรู้ดีว่าหนิงอันไม่เคยเอาเปรียบใคร
ปลายยามโหย่วเมื่อชาวบ้านทุกครัวเรือนม
