ป็นเด็กหญิงคนอื่นที่ถูกจับมาเด็กคนนั้นจะเป็นอย่างไรดังนั้นด้วยความ….” หนิงอันยังพูดไม่ทันจบ
ชายวัยกลางคนผู้นั้นก็ได้ถูกยงเผยผู้ที่ไม่คิดควบคุมอารมณ์ของตนซัดฝ่ามือใส่มันเข้าไปอย่างจัง จนกระทั่งอาการของมันร่อแร่ หลังจากนั้นเพียงไม่นานมันก็ถูกจือฉีซัดเข้าไปอีกครั้งจนสลบ
“อันอัน มียารักษามันหรือไม่หากมันตายข้าคิดว่ามันจะสบายเกินไปสู้นำคนผู้นี้ไปขายให้หอนายโลมชั่นตํ่าจะดีกว่า”นํ้าเสียงอันโหดเหี้ยมของยงเผยทำให้ผู้ที่ได้ยิน โดยเฉพาะโจรที่จับตัวหนิงอันหวาดกลัวกระทั่งปล่อยของเหลวออกมาเต็มกางเกง
“มีเจ้าค่ะ ด้วยยาเม็ดนี้ข้ารับรองได้ว่าแม้ร่างกายของมันจะบอบชํ้ามากขนาดไหนขอเพียงยังมีลมหายใจยังไงก็รอด” หนิงอันรีบส่งเม็ดยาให้อาจารย์หนุ่ม
“พวกเจ้าจงรายงานไปว่าคนผู้นี้หนีไปได้ หลังจากพวกเราตามเจอมันคิดต่อสู้จึงพลาดพลั้งตกหน้าผา”
“ขอรับ นายท่านยง”218
“อันอันแล้วมีใครคิดจะทำแบบนั้นกับเจ้าอีกหรือไม่” ยงเผยเอยถาม ในขณะเดียวกันเจ้าตัวก็ได้กวาดตามองไปยังคนที่ถูกควบคุมตัวทั้งแปดทีละคนด้วยสายตาคมกริบ
“คนนั้นเจ้าค่ะ มันคิดจะนำข้าไปขายหอนางโลมนอกนั้นแม้พวกเขาจะจับข้ามาก็พยายามเอ่ยห้ามปรามคนเลวนั่น” หนิงอันพูดตามตรง
กลุ่มโจรทั้งหกถึงแม้จะโล่งใจ กระนั้นความผิดของพวกมันก็ยังมีโทษหนักรออยู่ “จือฉี มู่เทาพวกเจ้านำคนผู้นั้นไปขายด้วยและพวกเจ้าก็ไม่ต้องกล่าวถึงการมีอยู่ของคนผู้นี้เข้าใจหรือไม่”
ทหารที่มาในวันนี้ต่าง
