งอยู่ตลอดเวลา “จะให้บอกนายน้อยดีหรือไม่ขอรับ”
“ข้าว่าไม่ต้องหรอก ทำเพียงไปเตือนคุณหนูหยูก็พอ เจ้าเคยเห็นหรือได้ยินว่ามีใครสามารถทำอันตรายต่อคุณหนูได้อย่างนั้นหรือ” นํ้าเสียงของผู้พูดฟังดูเรียบนิ่งเช่นเดียวกับใบหน้า
“ข้าเห็นด้วยกับท่าน มีอย่างที่ไหนมาค้าขายในเมืองของเขายังคิดหาคนไปทำร้ายลูกสาวเจ้าเมืองที่สำคัญช่างหูตามืดบอดยิ่งที่กล้ามาว่าจ้างให้คนของเราไปจัดการกับคุณหนูอีก คราวนี้มันถือได้ว่าเดินเตะแผ่นเหล็กเข้าเต็มๆ”
และหลังจากหนิงอันได้รับรู้เรื่องนี้ภายในวันหนึ่งที่เจ้าตัวมาตรวจร้านค้าของเหลียนเซียวมู่ตงคำแรกที่เด็กหญิงถามกับ211
หลงจู๊ได้ทำให้เถียนเหล่ยรู้สึกหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้เลยทีเดียว
“ท่านลุงเถียนเหตุใดพวกพี่ชายจึงไม่รับงานล่ะเจ้าคะ ข้าล่ะเสียดายเงินที่จะต้องสูญหายไปหลายตำลึงเสียจริง”
เถียนต้านถึงกับหัวเราะออกมาอย่างไม่คิดรักษากิริยาทำให้ผู้เป็นพ่อถลึงตามองบุตรสาวเป็นการเตือน
‘อันอันความงกของเจ้านี่มันเกินเยียวยาแล้วจริง ๆ มีอย่างที่ไหนกำลังจะมีคนมาทำร้ายเจ้ายังห่วงแต่เงิน’
‘ก็แหมงานง่าย ๆ แบบนี้มันน่าเสียดายจริง ๆ นะ พวกพี่ชายน่าจะมาปรึกษาข้าก่อนรับรองข้าคนนี้จะเล่นเป็นคนอ่อนแอให้สมจริงทีเดียว’
สามวันต่อมาในขณะที่หนิงอันกำลังขี่จงเซ่อออกจากประตูเมือง ในวันนี้คนตัวเล็กไม่ได้รีบร้อนดั่งเช่นทุกวัน ยิ่งทำให้กลุ่มคนที่เฝ้ารอกระหยิ่มยิ้มย่องก่อนที่พวกมันจะรีบพุ่งตัวออกมาจา
