่องขึ้นจริง เจ้าก็จงคิดเสียว่ามันเป็นเคราะห์กรรม ถึงแม้ว่าเราจะรู้ล่วงหน้าสิ่งที่ทำได้ก็เพียงแค่ระวัง สิ่งใดควรเตือนก็เตือนแล้วอะไรจะเกิดย่อมต้องเกิด อย่าลืมว่าชะตาชีวิตของผู้ใดก็เป็นของคนผู้นั้น’ กุยเฮยพูดขึ้นอย่างเข้าใจถึงสาเหตุของการนอนไม่หลับ199
ของคู่หู แม้หนิงอันจะเข้าใจแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเจ้าตัวก็ยังคงอดที่จะเก็บมาคิดไม่ได้
เช้าวันต่อมาอากาศร้อนตั้งแต่เช้าตรู่ทำให้หนิงอันที่เพิ่งจะหลับในเวลาใกล้รุ่งไม่อาจทนนอนต่อไปได้
“ร้อนชะมัด ข้าจะนอนได้ยังไง ลุกไปหาทำของดับร้อนกินดีกว่า” หนิงอันบ่นพึมพำ แม้ว่าเสียงของเด็กหญิงจะไม่ดังแต่สำหรับกุยเฮยผู้มีหูดีถึงกับหูผึ่งเมื่อได้ยินคำว่าของกิน
‘เจ้ามีอะไรสามารถดับร้อนได้อย่างนั้นหรือ’ เต่าตัวน้อยถามขึ้นด้วยความสนใจ
‘นํ้าแข็งอย่างไรล่ะ จะกินไหม’ คำตอบของหนิงอันทำให้กุยเฮยตอบออกมาคล้ายผิดหวัง ‘ข้านึกว่าจะมีสิ่งใดแปลกใหม่ซะอีกอุตส่าห์คาดหวังไว้ซะดิบดี’
‘เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่านํ้าแข็งของข้าจะธรรมดา’ คำพูดอันเป็นเลศนัยนี้ทำให้เต่าตัวเล็กยืดหัวขึ้นทันที ‘หมายความว่ายังไง’‘เอาไว้เจ้าก็จะรู้เอง ข้าไม่บอกหรอก’
ยามสายของวันหลังจากหนิงอันลงมือทำนํ้าแข็งก้อนสำหรับกินเรียบร้อยเจ้าตัวก็นำนํ้าแข็งนั้นมาทุบจนป่น ‘นํ้าแข็งไม่เห็นจะมีอะไรแปลกเลย’ กุยเฮยกล่าวอย่างดูถูก200
‘เจ้าไม่ได้กลิ่นอะไรที่พี่มู่ตานทำหรอกหรือ’ หนิงอันย้อนถาม ‘ได้สิ กลิ่นกุหลาบไม่ใช่หรือ มี
