ุกพร้อมเก็บหรือยังหากลูกไหนยังไม่สุกก็ปล่อยเอาไว้ก่อน” หนิงอันแม้จะมั่นใจว่าแตงของตนน่าจะสุกทั้งหมด กระนั้นเพื่อความไม่ประมาทให้พวกเขาช่วยกันตรวจสอบก่อนเก็บคือดีที่สุด
“ได้เลย” เสียงของคนที่มารับจ้างตะโกนขึ้นพร้อมเพรียง
มู่ตานกับไป๋หลานเองก็ได้มาอยู่ในสวนบนภูเขาแห่งนี้ด้วย ส่วนสวนด้านล่างที่ตรงข้ามกับบ้านหยูนั้น หนิงอันกับคนงานชุดเดิมจะเป็นผู้เก็บเอง181
และในขณะที่เด็กหญิงกำลังลงจากภูเขา นางก็สวนกับหัวหน้าองครักษ์ของเหลียนเซียวจื่อเย่เข้าพอดี
“คุณหนูหยู! ฮองเฮาเจ็บท้องขอรับ” สิ้นสุดคำพูดของเขาหนิงอันไม่รอช้านางรีบให้เจ้าห้าเร่งฝีเท้าด้วยความเร็วทันที
เช่นเดียวกับเด็กทั้งหกที่นั่งอยู่บนหลังหมาป่าอีกสองตัวกับฉงซาน ฉงเหมาที่อาสาลงมาส่งต่างวิ่งตามเจ้าห้าไปติด ๆ
เมื่อเจ้าห้าวิ่งมาถึงหน้าเรือนหลังใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างสวยงามและประณีต อันอันก็กระโดดลงจากหลังของมันและรีบวิ่งเข้าไปด้านในโดยไม่สนใจเรื่องมารยาทใด ๆ ทั้งสิ้น
“คุณหนูหยูทางนี้เจ้าค่ะ” หญิงรับใช้คนหนึ่งเมื่อเห็นว่าคนที่วิ่งเข้ามาเป็นใคร นางจึงรีบส่งเสียงเรียกพร้อมกับกึ่งเดินกึ่งวิ่งนำหนิงอันไปทางห้องที่ผู้เป็นนายกำลังส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
ภายในห้อง หนิงอันมองเห็นแม่นมและคนสนิทของหญิงเจ้าของเรือน และยังมีหญิงวัยกลางคนที่เจ้าตัวคิดว่าน่าจะเป็นหมอทำคลอด182
“พี่สาว เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” หนิงอันเดินเข้าไปถามหญิงงามที่มีเหงื่อ
