ซึมออกมาตามกรอบหน้า หลังจากจัดเสื้อผ้าหน้าผมและล้างมือของตนเรียบร้อย
“คุณหนูหยู องค์ฮองเฮาเจ็บท้องมานานแล้วเจ้าค่ะ ข้ากำลังร้อนใจยิ่งนัก” หญิงรับใช้อาวุโสเป็นผู้ตอบหนิงอันด้วยท่าทางทุกข์ร้อนเป็นอย่างยิ่ง หมอตำแยเองก็กำลังเหงื่อออกมือไม้สั่นด้วยความกลัว
หนิงอันจึงได้เดินเข้าไปตรวจอาการของหญิงงามที่พยายามอดทนต่อความเจ็บปวดที่ตีขึ้นมาเป็นระลอก ๆ
“พี่สาวท่านอดทนหน่อยนะเจ้าคะ” หนิงอันพูดปลอบพลางเทนํ้าตกสวรรค์จากถุงหนังใส่ในแก้วส่งให้ผู้ที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนดื่ม
“ข้าเหมือนจะดีขึ้นบ้างแล้ว” เหลียนเซียวจื่อเย่พูดขึ้นหลังจากได้รับนํ้าดื่มที่หนิงอันยื่นให้
“ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและทำความสะอาดร่างกายก่อนนะเจ้าคะ ในระหว่างนี้ท่านก็ฝึกหายใจตามที่ข้าเคยแนะนำไปก่อน” “ได้สิ” นํ้าเสียงและใบหน้าของผู้พูดเริ่มดีขึ้น183
เมื่อหนิงอันเปิดประตูออกมา นางก็เห็นร่างเล็ก ๆ ของเด็กทั้งหกคนยืนรอกันอยู่ด้านนอกอย่างกระวนกระวายใจ
“พี่สาวอัน ท่านแม่ของข้าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ/ขอรับ”สองพี่น้องฝาแฝดพุ่งตัวมาถามหนิงอันสีหน้าไม่สบายใจ
“พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงนะ ข้าจะดูแลแม่ของเจ้าอย่างดีตอนนี้ข้าขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” หนิงอันปลอบใจเด็กทั้งคู่ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินไปยังห้องด้านข้างที่มีเสื้อผ้าของตนอยู่ในนั้น
และเมื่อเดินกลับออกมา นางก็รีบเดินเข้าไปภายในห้องรอคลอดของเหลียนเซียวจื่อเย่ เวลาผ่านไปมากกว่า
