สามชั่วยามแห่งการรอคอย ทั้งคนในห้องและภายนอกต่างก็ได้ยินเสียงร้องของเด็กทารกแผดจ้า
ชุนเทียนกับชุนหงกอดกันแน่นอย่างดีใจ เมื่อได้ยินเสียงร้องของน้องน้อย “พี่หมิง ท่านแม่คลอดน้องของข้าออกมาแล้ว”เด็กชายพูดขึ้นนํ้าเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ
หมิงหมิงหัวเราะ “ข้ารู้แล้ว เสียงร้องดังปานฟ้าจะถล่มท่าทางน้องของเจ้าทั้งคู่จะแข็งแรง”184
ในขณะที่เด็กทั้งหกกำลังดีใจ ประตูห้องคลอดก็เปิดออกจากฝีมือของหญิงรับใช้ โดยมีบ่าวรับใช้อาวุโสในอ้อมแขนมีห่อผ้าสีแดงเดินตามออกมา
“แม่นม น้องของข้าเป็นชายหรือหญิงเจ้าค่ะ/ขอรับ” สองพี่น้องถามขึ้นกับหญิงวัยกลางคนนํ้าแฝงไปด้วยความตื่นเต้น
“เป็นองค์หญิงน้อยเพคะ” หญิงวัยกลางคนตอบพลางย่อเข่าลงเพื่อให้เด็กทั้งสองได้มองเห็นหน้าน้องน้อยได้ถนัด
“น้องของข้าน่ารักเหลือเกิน” เด็กทั้งสองพูดพร้อมกันด้วยรอยยิ้ม
และเมื่อหนิงอันจัดการบาดแผลและทำความสะอาดหญิงงามผู้สูงศักดิ์เรียบร้อย เจ้าตัวก็เดินออกมาหมายจะกลับไปพักยังห้องด้านข้าง “พวกเจ้ายังไม่ไปพักผ่อนกันอีกหรือ”
“ยังขอรับ พวกข้ารอพี่สาวอยู่” หมิงหมิงเป็นคนตอบ ส่วนสองพี่น้องฝาแฝดหลังจากเล่นกับน้องสาวคนเล็กได้เพียงชั่วครู่แม่นมก็ได้นำเด็กน้อยที่อยู่ในห่อผ้าเดินไปอีกห้องที่เตรียมไว้
หนิงอันจึงได้ถามเด็กทั้งหมดออกมาอีกครั้ง “พวกเจ้ากินข้าวกันหรือยัง” “ยังเลยขอรับ พวกเรามัวแต่กังวลจึงยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย จะว่าไปตอนนี้ก็เร
