ิ่มหิวแล้ว”185
คำตอบของชุนเทียนได้เรียกรอยยิ้มอย่างเอ็นดูของคนที่ได้ยิน ก่อนที่บ่าวรับใช้จะรีบไปจัดโต๊ะและยกอาหารที่แม่ครัวทำร้อน ๆ ออกมา
หลังจากเด็กทั้งเจ็ดคนกินมื้อคํ่ากันจนอิ่มหนำ แต่ละคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน “หมิงหมิงเจ้ากลับบ้านไปบอกท่านแม่ด้วยนะ พี่จะอยู่ที่นี่สักพัก” หนิงอันสั่งความกับน้องชายเมื่อเจ้าตัวเดินออกมาส่งเขา กับเด็กอีกสามคนหน้าเรือน
“ขอรับ”
หลายวันต่อมาหลังจากที่ร่างกายของหญิงสูงศักดิ์ฟื้นตัวได้เป็นปกติดีรวมถึงองค์หญิงตัวน้อยไม่มีอะไรน่าห่วง
หนิงอันจึงได้กลับมาดูแลสวนของตนเช่นเดิมและคอยไปตรวจอาการของเหลียนเซียวจื่อเย่เป็นระยะ ๆ
งานของหนิงอันไม่ได้มีเพียงดูแลพืชไร่ของตนเท่านั้นเพราะนางกับฉู่เกอกำลังช่วยกันเตรียมยาเป็นจำนวนมากเพื่อเตรียมรับโรคระบาดที่อาจจะเกิดขึ้นได้หากภัยแล้งมาถึง
“อันอัน เจ้าคิดว่ามีความเป็นไปได้มากน้อยแค่ไหนเกี่ยวกับโรคระบาดที่กำลังจะมาถึง” นํ้าเสียงของชายชราค่อนข้างกังวลอย่างเห็นได้ชัดเจน186
“ท่านอาจารย์ปู่ใหญ่เชื่อข้าเถอะเจ้าค่ะ ว่ามีความเป็นไปได้มากทีเดียว แต่ข้าไม่รู้ว่ามันจะหนักหรือไม่” หนิงอันตอบแบ่งรับแบ่งสู้
ทั้ง ๆ ที่ภายในใจของเจ้าตัวนั้นวิตกไม่น้อยกว่าผู้ถามเลยหากตามที่นางเคยศึกษามาโรคระบาดที่มากับภัยแล้งนั้นค่อนข้างรุนแรงทีเดียวสามารถกลืนชีวิตของผู้คนได้ทั้งเมืองทีเดียว
กระนั้นในโลกแห่งนี้เป็นโลกในนิยาย ไม่มีในประวัติศาสตร์ ทำให้เธอตอบ
