กแล้ว” ชายคนนั้นร้องขอ
เมื่อเหลียนเซียวมู่ตงเดินมาถึงบริเวณที่โจรกลุ่มนี้ถูกควบคุมตัวอยู่ แม้หนิงอันจะรู้สึกหวาดกลัวงูมากก็ตามแต่นางก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าผลงานส่วนใหญ่ในวันนี้เป็นของงูกับผึ้งน้อยทั้งฝูง
“พวกเจ้ามีใครเป็นอะไรหรือไม่” หนิงอันถามขึ้นอย่างเป็นห่วงสัตว์น้อยใหญ่ทั้งหมด และก็ได้รับคำตอบจากกุยเฮย
‘ทุกตัวปลอดภัยดี ไม่มีใครเป็นอะไรเจ้าอย่าได้ห่วง’ “ไม่มีใครเป็นอะไรก็ดีแล้ว ข้าขอขอบใจพวกเจ้าทุกตัวมากนะสำหรับ160
การช่วยเหลือในครั้งนี้” หนิงอันพูดพร้อมกับก้มหัวคำนับให้สหายต่างเผ่าพันธุ์จากใจจริง
‘เจ้าพวกนี้บอกว่าไม่เป็นไร และในเมื่อเรื่องตรงนี้เรียบร้อยดังนั้นพวกเขาจึงบอกว่าขอตัวก่อน’ จบคำของเต่าตัวน้อยทั้งงูและฝูงผึ้งต่างก็แยกย้ายกันกลับไปยังที่อยู่ของตน
ในขณะเดียวกันคนของเหลียนเซียวมู่ตงก็ได้จับโจรที่ยังมีชีวิตมัดเอาไว้เพื่อส่งตัวกลับไปยังเมืองหลวงเพื่อสำเร็จโทษ
“นายน้อยขอรับ ศพของโจรที่ตายไปท่านจะให้จัดการอย่างไร” หลินเจ๋ถามขึ้นหลังจากทหารเก็บรวบรวมร่างไร้วิญญาณของพวกมันไว้รวมกันซึ่งเป็นจำนวนหลายสิบ
“พี่ชายหลินเจ๋ ท่านใช้ยาในขวดนี้เทไปที่ร่างของคนพวกนั้นเพียงไม่นานเรื่องที่ท่านกังวลจะหมดไป ท่านใช้อย่างระมัดระวังล่ะเจ้าคะ เพราะมันร้ายแรงไม่น้อย” หนิงอันพูดพร้อมกันมอบยาที่ได้มาจากกุยเฮยส่งไปให้เขาสองขวดใหญ่
“ข้าน้อยจำไว้แล้วขอรับ” ต่อหน้าผู้เป็นนายผู้ติดตามหนุ่มไม่กล้าที่จะแสดงค
