วามเป็นกันเองกับเด็กหญิง
161
หลายวันต่อมาหลังจากที่เหลียนเซียวมู่ตงได้ควบคุมโจรเดินทาง ทางเรือกลับเมืองหลวงภายในคํ่าคืนนั้น
ในระหว่างที่คนในหมู่บ้านซานไห่กำลังยุ่งอยู่กับการถางที่ดินบนภูเขาช่วยหนิงอันเพื่อเตรียมปลูกพืชผลที่ได้มาจากหลายแห่งจู่ ๆ อานหรานก็ได้ขี่ม้าด้วยสีหน้าแตกตื่นกลับเข้ามาในหมู่บ้าน
และไม่เพียงแค่นั้นเจ้าตัวยังวิ่งขึ้นมาบนภูเขาอย่างไม่เหน็ดเหนื่อยเพื่อบอกเรื่องสำคัญในสิ่งที่ตนได้ยินมาจากในเมือง
“เสี่ยวอัน! เจ้าอยู่ไหน” เสียงของเขาตะโกนขึ้นดังก้องไปทั่วทั้งหุบเขา ทำให้หนิงอันรวมถึงชาวบ้านอีกหลายคนที่กำลังจับจอบอยู่ในมือหยุดการทำงานของตนลงอย่างสังสัย
“ท่านลุงใหญ่ มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ ข้าอยู่ตรงนี้”เด็กหญิงถอดหมวกที่ปิดหน้าปิดตาของตนยกขึ้นมาโบกลมเข้าใบหน้าส่งเสียงตอบกลับไป
อานหรานกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหานางทันที “อันอันในเมืองแฮก ๆ ขะ..เขาพูดกันว่าหมู่บ้านของเราเป็นที่อยู่ของเซียน วันนี้ข้าได้ยินผู้คนรํ่าลือกันแทบจะทั้งตลาดเลย น้องเจียงไม่ได้ยินเรื่องนี้บางหรือ”162
หนิงอันอ้าปากหุบปากด้วยความตกใจ “ท่านพ่อไม่เห็นพูดอะไรนี่เจ้าคะ จะว่าไปเหตุใดจึงได้มีคนเล่าลือไปเช่นนั้น”
‘เจ้าไม่รู้จริง ๆ เหรอ ข้าคิดว่าที่มีข่าวเช่นนี้น่าจะเกิดจากทหารที่เห็นข้าเสกฟ้าผ่าและเห็นเจ้าที่สามารถสั่งสัตว์ร้ายนั่นแหละ’ กุยเฮยพูดขึ้นนํ้าเสียงภูมิใจ
‘เจ้ายังทำนํ้าเสียงอย่างนี้ได้อีก เจ้าไม่กลัวว่า
