หากมีคนรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเจ้าแล้วจะมาแล่เนื้อเจ้าเพื่อนำไปกิน หวังให้ตัวเองเป็นเซียนแล้วหรือไง’ หนิงอันพูดขึ้นอย่างกลัดกลุ้มด้วยกลัวว่าเรื่องนี้จะนำความยุ่งยากมาสู่ตน
‘แย่แล้ว อันอันรีบกลับไปเก็บข้าวของเร็วเข้า ข้าว่าเราจะต้องหนีออกไปจากเมืองนี้ชั่วคราวแล้วล่ะ ข้ายังไม่อยากถูกต้มจะให้ข้าทำอะไรรุนแรงกับผู้บริสุทธิ์ก็ไม่ได้เสียด้วย’ เต่าตัวน้อยเริ่มกลัว
‘ที่อย่างนี้รู้จักกลัว เอาไว้เราค่อยคิดหาทางแก้ไขตอนเย็นก็แล้วกัน ตอนนี้เจ้าก็ช่วยใจเย็นลงก่อน’ “อันอัน!” หรานต้าส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นว่าผู้เป็นหลานนิ่งไป
“เจ้าคะ ท่านลุง” หนิงอันมองเขาสีหน้าสงสัย163
“ข้าเห็นเจ้าเงียบไปนะสิ ที่ข้ามาบอกเจ้าก็เพื่อจะมาถามความจริงถึงเรื่องที่เขาพูดกันนั่นแหละ เจ้าเสกฟ้าผ่าได้จริงหรือแม้คนเหล่านั้นจะไม่รู้ว่าเซียนที่พวกเขาพูดหมายถึงใครแต่ข้ามั่นใจว่าต้องมาจากเจ้า”
หนิงอันส่งยิ้มแห้งออกไป “ไม่ใช่ข้าหรอกเจ้าค่ะ เอาเป็นว่าท่านลุงอย่าไปเชื่อข่าวลือเลย ว่าแต่มีเรื่องใดอีกหรือไม่ท่านถึงได้หน้าตาตื่นมากขนาดนี้” คำปฏิเสธของเด็กหญิงแม้หรานต้าจะไม่เชื่อ กระนั้นเจ้าตัวก็ไม่คิดทำให้หลานสาวลำบากใจ
“ก็คนพวกนั้นไม่เพียงแค่เล่าลือนะสิ เนื่องจากข้ายังได้ยินมาว่าพวกเขาอยากจะมาพิสูจน์กันด้วยอีกทั้งยังเล่าลือกันเพิ่มเติมว่าเซียนคนนั้นเป็นผู้วิเศษสามารถรักษาโรคร้ายได้อีกทั้งน่าจะมีอายุมากกว่าร้อยปีไม่แก่ ไม่เฒ่าข้าได้ยินแ
